งโกรธทั้งผิดหวัง
เสียใจ? ก็ด้วย
หลังจากที่นางได้สติกลับคืนมาในวันนั้น และคิดว่าได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคนรักของตนเอง ในใจของนางก็รู้สึกราวกับน้ำมันที่กำลังเดือด มันเจ็บปวดยิ่งนัก!
นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก กระทั่งสงสัยว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือไม่!
มารดาของนางร้องไห้แทบขาดใจ เมื่อวานนี้รัชทายาทเองก็รับสั่งให้นางไปที่วังตะวันออก และถามว่าสุขภาพร่างกายนางเป็นอย่างไรบ้าง…
รัชทายาทยังก็ยังดุนางที่ทำตัวเหลวไหลในช่วงนี้ นางจึงเพิ่งคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองเป็นถึงองค์หญิงของบ้านเมือง นางเกือบทำลายเกียรติของเสด็จพ่อเพราะไต้ปั๋วเหิงเสียแล้ว
“องค์หญิง…สองวันหลังจากนี้ พวกเรายังจะต้องแต่งงานกันนะ…” ตอนนี้นางกลับทำให้หน้าเขาเป็นแผล?
“แต่งงาน? ก่อนที่จะมานี้ พระสนมมารดาของนางก็ได้ไปขอให้ฮองเฮาออกหน้าเพื่อยกเลิกงานแต่งงานของพวกเราสองคนแล้ว พอข้าเดินออกไปจากที่นี่ในวันนี้ คนข้างนอกก็จะพูดเพียงว่า ไต้ปั๋วเหิงเกิดมาพร้อมกับโรคประสาทคลุ้มคลั่ง หลอกลวงเบื้องสูง ยามที่อาการกำเริบก็ยังพยายามที่จะฆ่าข้า! ตระกูลไต้ปิดบังเรื่องที่ท่านป่วยจึงมีความผิดทั้งตระกูล ใครก็อย่าได้คิดหนีไปไหน!” องค์หญิงใหญ่เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน
ไต้ปั๋วเหิงได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
“เหตุใดองค์หญิงถึงได้ใจร้ายกับข้านัก ใจที่ข้ามีให้องค์หญิงฟ้าดินเป็นพยาน หากองค์หญิงมีใจเป็นอื่น ก็ไม่จำเป็น…”
“เฮอะ? ท่านยังแกล้งทำเป็นไม่ร
