ต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พวกมันฆ่าพวกเราทุกคน ค้นบ้านข้าทุกซอกทุกมุม ไข่มุกและกัลปังหาที่ซ่อนอยู่ในคลังบ้านข้าก็ถูกพวกมันปล้นไปจนหมด!
“หากพวกเดรัจฉานหน้าเลือดพวกนี้ต้องการทรัพย์สมบัติของข้า ข้ายกให้ก็ได้แล้ว ทำไมจะต้องฆ่าคนในครอบครัวข้าและเอาตัวลูกสาวข้าไปด้วย!”
“มันเป็นคนข้าฆ่า ข้าได้แต่ติดตามมันไปอย่างนี้ แต่ไม่สามารถตามหาตัวลูกสาวของข้าพบ…”
“……”
มันน่าอนาถจริงๆ
เซี่ยเฉียวบอกเล่าสิ่งที่ได้ยินทั้งหมดให้คนอื่นฟัง
ชายชุดดำได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งหวาดกลัว!
เขารู้เรื่องราวในวันนั้นดีที่สุด!
ไข่มุกและปะการังมีจำนวนเท่าไรเขารู้ดีกว่าใครทั้งนั้น!
พี่น้องที่ติดตามเขาไปฆ่าล้างตระกูลฝูด้วยกันวันนั้นบางคนก็ตายไปแล้ว บางคนก็ยังมีชีวิตอยู่ แต่พวกเขาไม่มีใครติดตามมาด้วยเลย ในหน่วยที่ถูกส่งมาลอบสังหารรัชทายาทในครั้งนี้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีเท่ากับเขา หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย แล้วทำไม ทำไมคนผู้นี้จึงได้รู้เรื่องมากขนาดนี้!
“ข้าขอร้องท่านปรมาจารย์ ข้าไม่ขอให้ท่านแก้แค้นให้ เพราะถึงอย่างไรบ้านข้าก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว ข้าแค่อยากรู้ว่าบุตรสาวของข้าไปอยู่ที่ไหนแล้วเท่านั้น…” ฝูอันข่ายเอ่ย
เขาติดตามชายชุดดำมานานขนาดนี้ก็พอจะรู้บ้างแล้วว่าเหตุใดเขาจึงต้องตาย
เขาไม่เคยคิดที่จะแก้แค้นเพราะมันยากเกินไป
