่ใต้เท้าเหยียนที่เคยว่านางเป็นนักพรตปีศาจก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ยังให้ความเคารพนางมาก
เพียงแต่อีกแค่ห้าวันเท่านั้นก็จะถึงวันแต่งงาน แต่สุดท้ายงานแต่งต้องล่มไปเมื่อใกล้วันอย่างนี้?
มันไม่ดีสำหรับชื่อเสียงขององค์หญิงใหญ่เลย…
แต่จะไม่ฟังคำแนะนำของปรมาจารย์ได้หรือ
“หากอย่างนั้นสามวันให้หลัง ข้าจะให้คนไปรับปรมาจารย์อีกครั้ง” หร่วนฮูหยินเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ
เซี่ยเฉียวพยักหน้า
หร่วนฮูหยินส่งนางกลับไปอย่างสุภาพ
เซี่ยเฉียวกลับไปแล้ว นางก็รีบไปหาโม่หลิงจื่อทันที วันนี้เขาตั้งแผงอยู่ที่ประตูเมือง ท่าทางเหมือนพวกนักพรตที่ต้มตุ๋นหลอกลวงกระนั้น
เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดถึงองค์หญิงใหญ่ แต่พูดถึงวิชาอาคมแย่งชิงโชคชะตา โม่หลิงจื่อได้ยินแล้วก็ต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้า
“มีคนถูกแย่งชิงโชคชะตาไป? ชายหรือหญิงน่ะ?” โม่หลิงจื่อสงสัย
“อาจารย์ ข้าพูดอะไรมากไม่ได้ แค่อยากจะถามท่านหน่อยว่า เมื่อก่อนท่านเคยพบเจอมาบ้างหรือไม่” เซี่ยเฉียวท่าทางน่ารักว่าง่าย
โม่หลิงจื่อเกาศีรษะ “ขึ้นชื่อว่าเป็นอาคมชั่วร้าย หากทำขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นการเปลืองพลังของคนทำ ใครมันจะคิดทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ นอกเสียจากว่า โชคชะตาของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งมากพอ ทำไปแล้วก็อาจจะรับประกันได้ว่าปลอดภัยอย่างแน่นอน…แต่โชคชะตาเป็นของที่จับต้องไม่ได้ ใช่จะคำนวณกันได้ง่ายๆ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะสูงส่งร่ำรวยเพียงใดก็ย่อมจะต้องมีเรื่องโชคร้ายในชีวิตเข้ามาอยู่ดี ไม่คุ้มเลยท
