พวกเขาก็น่าสงสารที่ต้องมาเจอเคราะห์ภัยเช่นนี้
องค์หญิงใหญ่หน้าซีดและกำหมัดแน่นทันทีที่ได้ยินคำถามของนาง “พวกเขาทำงานไม่ดี ข้าเห็นแล้วก็รำคาญ ทนไม่ได้…จริงๆ ข้าไม่มี…สติ”
นางลองแล้ว หากนางไม่ระบายความโกรธออกมา นางจะรู้สึกกระสับกระส่ายยากจะสงบลงได้…
อีกอย่าง……
“ข้า…ข้าเองก็ไม่ได้โกรธบ่อยขนาดนั้น แต่บางครั้งก็จะเป็นหนักหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นมา ยังพอมีสติบ้าง” องค์หญิงใหญ่เอ่ย
นางเองก็…ตื่นตระหนก
ฮงเฮาและเมิ่งกุ้ยเฟยเป็นคนดีมีเมตตา ทั้งสองใจกว้างกับนางกำนัลและขันทีในวังหลังมาตลอด แต่หลายวันมานี้นางทุบตีพวกเขาจนตายไปตั้งห้าคนแล้ว ถ้าหากเสด็จแม่ไม่ห้ามนางเอาไว้อย่างแข็งขันก็คงมีคนตายมากกว่านี้
และเรื่องนี้ก็คงจะปิดบังเอาไว้ได้อีกไม่นาน
ช่วงนี้นางเองก็ไม่กล้าที่จะไปเข้าเฝ้าถวายความเคารพ แม้ว่าเสด็จพ่อจะเสด็จมาที่วังของเสด็จแม่ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะไปพบ ได้แต่ต้องหลบหน้าหลบตาด้วยกลัวว่านางจะไปสร้างเรื่องขึ้นมาอีกโดยไม่ตั้งใจ
แต่วันแต่งงานนางจะทำอย่างไร
หากเกิดวันนั้นนางมีอาการขึ้นมา ตอนนั้นนางจะไม่ทำให้ราชวงศ์ต้องเสียหน้าหรอกหรือ ทั้งยังเป็นการทำลายความรู้สึกระหว่างนางกับราชบุตรเขยอีกด้วย…
“วันแต่งงานของเจ้ายังเหลืออีกไม่ถึงห้าวันแล้วใช่ไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
องค์หญิงใหญ่พยักหน้า
“หากอย่างนั้นเจ้าพอจะรู้ไหมว่าตนเองเริ่มมีอารมณ์แปรปรวนตั้งแต่เมื่อไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
องค์หญิงใหญ่ส่ายหน้า
เซี่ยเ
