ายารัชทายาท หากเจ้ากล้าล่วงเกินนาง ข้าจะโยนเจ้าลงทะเลสาบไปเลย”
“……” เหมิงเยี่ยนเบ้ปากและหันไปมองโม่หลิงจื่อด้วยท่าทางน้อยอกน้อยใจ “เขาไม่ดี!”
“……” โม่หลิงจื่อเองก็รู้สึกสงสาร “ไม่ร้องนะ คนนี้เป็นรัชทายาท หัวของพวกเราไม่มีค่าสำหรับเขา เจ้าทำตัวดีๆ หน่อย รอให้เขาไปแล้วเจ้าค่อยเรียกนางว่าน้องสาว”
จ้าวเสวียนจิ่งมองโม่หลิงจื่อเงียบๆ
เขาตัดสินใจแล้วว่าช่วงนี้เขาจำเป็นต้องทำตัวติดกับเซี่ยเฉียวหน่อย โม่หลิงจื่อจะได้ไม่พาเจ้าเด็กนี่มาอยู่กับเซี่ยเฉียวตามลำพัง
แต่ในขณะที่จ้าวเสวียนจิ่งกำลังรู้สึกรังเกียจอยู่นั้น ก็อดเลิกคิ้วและชื่นชมเหมิงเยี่ยนไม่ได้
“นิสัยของเด็กคนนี้ตอนนี้น่ารักกว่าตอนที่เขาปกติอีก ไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่อาจารย์ที่เป็นนักพรตผู้วิเศษก็ยังอ่อนโยนกับเขาขนาดนี้” จ้าวเสวียนจิ่งอดพูดขึ้นมาไม่ได้
โม่หลิงจื่อก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ
ใครเป็นอาจารย์ของเจ้ากันน่ะ…รัชทายาทนี่ก็หน้าด้านเหมือนกันนะ…
