เพื่อฝึกตน ทั้งหมดเป็นคนดีและมีความรับผิดชอบรู้หน้าที่ ขอแค่อาจารย์ไม่ทำอะไรโง่ๆ วัดสุ่ยเย่ว์ก็จะอยู่ต่อไปได้ไม่ยาก
นอกจากคนแล้ว นางยังทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ด้วย
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานางได้เก็บกระดาษยันต์และอาวุธวิเศษไว้มากมายยัดไว้ในคลัง และมีเงินทองหลายหมื่นตำลึงเงินที่ได้มาโดยใช้ชื่อเสียงของอวิ๋นเวยในช่วงปีแรกๆ นางก็ให้เขาไว้เกือบทั้งหมด
นอกจากนี้ คนในพื้นที่แถบวัดสุ่ยเย่ว์ก็ให้ความเคารพเขามาก ถ้าหากเขาอยากที่จะเข้าเมืองหลวงก็แค่ลงจากเขามาเช่าขบวนรถม้า การเดินทางก็จะราบรื่นไร้อุปสรรค
แต่สุดท้ายเขาก็โดนปล้น…
เซี่ยเฉียวแน่ใจว่าเขาไม่ได้ใช้เส้นทางปกติเลย!
บนถนนทั่วไปไม่มีโจรใจกล้าอย่างนั้น!
เซี่ยเฉียวมองออกในปราดเดียว โม่หลิงจื่อจึงไม่กล้าสบตานาง เขาหันหน้าหนีด้วยท่าทางขลาดๆ พลางบ่นพึมพำ “อาจารย์ปู่บอกไว้แล้วว่าข้าเก็บเงินไม่ได้…”
“อาจารย์ ท่านละเมิดศีลอีกแล้วหรือ” เซี่ยเฉียวพูดอย่างใจเย็น
หัวใจของโม่หลิงจื่อเต้นไม่เป็นจังหวะ
เขาไม่อยากพูดความจริง
เขาเห็นเซี่ยเฉียวจับหน้าอกและไออย่างรุนแรงในทันใด “ท่าน…ท่านทำให้ข้าโมโหตายไปเลยดีกว่า…”
ใบหน้าขาวเนียนของนางซีดขาว ท่าทางพูดอะไรไม่ออกนั้นทำให้หัวใจของโม่หลิงจื่อแทบจะหลุดออกมา ถ้าเซี่ยเฉียว ไม่บีบฝ่ามือของจ้าวเสวียนจิ่งไว้ก่อนแสดง แม้แต่จ้าวเสวียนจิ่งเองก็คงจะตกใจหวาดกลัวไปด้วยแล้วในตอนนี้!
“ไม่ ไม่เอาไม่โมโห! ข้าผิดศีลเล็กน้อย! ตอนข้าลงจา
