ธีรีตรอง พี่ใหญ่เซี่ย ท่านดูสิว่าพวกเขาทั้งสองคนน่าสงสารมากแค่ไหน ร่างกายอยู่ในวัยเติบโต ยังไม่ตื่นดีเลยก็ต้องมาทรมานแบบนี้แล้ว?” อวี๋เซียนส่ายหน้า
“ข้าทำเพื่อพวกเขาทั้งนั้นแหละ!” เซี่ยผิงกั่งตอบอย่างจริงจัง
อวี๋เซียนแค่ดูก็รู้แล้วว่าเขาโกหก
“เมื่อก่อนน้องชายของท่านไม่ค่อยจะรู้ความนัก แต่ช่วงนี้เขาทำตัวดีมาก นิ่งขึ้นเยอะ ทั้งยังไม่ชอบพูดเล่นและสร้างปัญหาแล้ว ทำไมท่านยังต้องทำแบบนี้กับเขา” อวี๋เซียนนิ่วหน้า ท่าทางโมโหไม่เบาเหมือนกัน
พวกเขาคนหนึ่งเป็นลูกศิษย์ของนางจริงๆ ส่วนอีกคนก็ได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนของนาง
นางต้องปกป้องพวกเขาบ้างใช่ไหม
นางสามารถเข้าใจเรื่องการจัดงานเลี้ยงได้ แต่การปรนนิบัติรับใช้คนอื่นนี้….กฎบ้าๆ นี้มีไว้ทำไม
“จะมีใจกตัญญูหรือไม่ ไม่ได้ดูกันแค่ภายนอกนี้” อวี๋เซียนเอ่ยอีก
เซี่ยผิงไหวอดยกนิ้วโป้งให้อาจารย์ของตนไม่ได้
เขาไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น อาจารย์มองออกหรือว่าพี่ชายใหญ่ของเขากำลังโมโหอยู่
“พระชายารัชทายาทไม่มาบ้านเราเลยช่วงนี้ หากนางไม่มา ข้าก็จะจัดการน้องสาวน้องชายของนาง ดูสิว่านางจะทนได้ถึงเมื่อไร!” เซี่ยผิงกั่งตรงไปตรงมามาก เขาไม่ได้ปิดบังอะไรน้องสาวน้องชายอีก
อวี๋เซียนใจเต้นแรง
“เหตุใดพี่ชายใหญ่ถึงต้องโมโหรุนแรงอย่างนี้ด้วย” เขาคงไม่ได้รู้อะไรแล้วใช่ไหม
“นาง……” เซี่ยผิงกั่งเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดชะงักไป “แม้ว่าเราสองคนจะเหมือนพี่น้องกัน แต่ก็มีบางเรื่องท
