่ได้ก็มีไม่มาก
หรือไม่ก็ต้องหาคนที่ดวงชะตาแบบเดียวกัน…
นางไม่ทราบแปดอักษรของอวี๋เซียน หลังจากกลับไป…นางจะต้องไปคำนวณดูให้ดีเสียหน่อยแล้ว…
จริงสิ ยังมีดวงชะตาของนางเองอีก…
ตอนนี้นางก็แต่งงานออกเรือนแล้ว หากมีลูกขึ้นมาก็กลัวว่าจะรักษาไว้ไม่ได้ นางต้องคิดหาวิธีเอาไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
ในขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังคิดสะระตะอยู่นั้นซังโหยวก็ทำงานเสร็จแล้ว
ทุกคนเห็นเข้าก็ตกตะลึงไปทันที
พื้นฐานของเมิ่งจี๋ฟังนั้นดีจริงๆ ผิวของเขาขาวสะอาด อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าก็ดูดี
เวลานี้เขาสวมชุดกระโปรงสีเขียวดอกบัว รองเท้าพื้นนุ่มประดับด้วยลูกปัดลวดลายนกยูงและดอกพุดตาน คิ้วเรียวยาวราวทิวเขาห่างไกล ใบหน้าเป็นสีชมพูระเรื่อราวฤดูใบไม้ผลิ งาม งดงามจริง!
เมิ่งจี๋ฟังอ้าปากราวกับมีอะไรจะพูด
“ไม่ต้องพูด!” โจวเว่ยจงเอ่ยปากห้ามทันใด “เจ้าไม่พูดแบบนี้ดีแล้ว”
เซียวอวี้หรงอดพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้
มันยากที่จะจินตนาการได้ว่าเสียงที่หยาบกระด้างออกมาจากความงามเช่นนี้จะเป็นภาพที่น่าเกลียดน่ากลัวแค่ไหน ดังนั้นปล่อยพวกเขาไปเถอะ!
เมิ่งจี๋ฟังกลอกตาหนึ่งที
“แบบนี้ค่อยดีหน่อย หากอย่างนั้นข้าจะให้สะใภ้ไช่เข้าสิงร่างแล้วนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
ทุกคนพร้อมใจกันพยักหน้า
เซี่ยเฉียวหยิบยันต์ออกมาพลางพึมพำคาถาเล็กน้อย หลังจากผ่านไปสักพักวิญญาณตนนั้นก็เข้าสิ่งร่างอย่างราบรื่น จิตวิญญาณของเมิ่งจี๋ฟังก็หลับใหลไปทันที
เซี่ยเฉียวไม่ได้กังวลว่าวิญญาณตนนี
