ตอนที่ 1103 ที่อัปมงคล / ตอนที่ 1104 ล่วงเกิน
ตอนที่ 1103 ที่อัปมงคล
แววตาของเซี่ยเฉียวอ่อนแสงลง นางอดที่จะรู้สึกเศร้าใจไม่ได้เมื่อได้ยินที่วิญญาณตนนี้พูด
“เจ้าถูกคนอื่น…ลืมได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามเบาๆ
“หากลองคิดดูดีๆ ก็น่าจะตลอดเวลา ไม่เคยจำข้าได้เลย” น้ำเสียงของวิญญาณนั้นเย็นชาและแผ่วเบา และตกกระทบใจคนราวกับหิมะที่ร่วงหล่นลงมากระนั้น
“ข้ากวาดเล้าไก่ทุกวัน ดูแลลูก และยุ่งอยู่หน้าเตา เวลาทำนาก็ยุ่งเหมือนกับวัว ต้องก้มหน้าจนแทบจะมุดลงดิน เหน็ดเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้นทุกวัน พอฤดูใบไม้ผลิมาถึง สามี แม่สามี และลูกๆ ก็ได้สวมเสื้อผ้าใหม่ๆ ส่วนเสื้อผ้าของข้าก็มีแต่ของเก่าสกปรก พอเก็บเกี่ยวได้ดี ที่บ้านก็ทำไก่ตุ๋นที่รสชาติเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่เคยได้ชิม…พากันบอกว่าข้าชอบกินปลา ไม่ชอบกินเนื้อ…”
“ชาวบ้านบอกว่าข้าเป็นคนอยู่ว่างไม่ได้ เพื่อนบ้านต่างก็ยกย่องว่าข้าเป็นภรรยาและแม่ที่ดี…”
“พวกเขามีชีวิตที่ดี ข้าก็ไม่เป็นไร แต่…พวกเขาลืมข้าได้อย่างไรกัน”
“ในฤดูหนาว มีหินอุกกาบาตร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าตกกระทบใกล้ๆ กับหมู่บ้าน มีคนบางส่วนประสบภัย ตอนนั้นข้าอยู่ข้างนอก จึงรีบวิ่งกลับบ้านเพื่อตามหาพวกเขา แล้วข้าก็ลื่นล้มลงตายไปอย่างไรก็ไม่รู้”
ข้าตายไปแล้วแต่ก็ยังคิดถึงครอบครัวจึงได้อยู่บนโลกนี้ต่อไป
หมู่บ้านของข้าเล็กมาก มีกันอยู่เพียงยี่สิบสามสิบครัวเรือนเท่านั้น ครอบครัวของนางเคราะห์ร้าย มีลูกไฟลูกเล็ก
