ก่อนหน้านี้หม่อมฉันยังขอให้ท่านอ๋องส่งของขวัญไปให้นางมากๆ หน่อย ใครจะไปนึกว่าบ้านโจรนี้จะรู้มารยาทไม่น้อยเลย เพียงไม่นานของขวัญนั้นก็ถูกนำมาถวายให้ฝ่าบาทเสียแล้ว” พระชายาหรงอ๋องพูดไปยิ้มไป ท่าทางเหมือนนางกำลังพูดเรื่องธรรมดาๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้น
เมื่อวานเซี่ยเฉียวเพิ่งจะมีงานแต่งไป วันนี้พระชายาหรงอ๋องก็จะมาแสดงอำนาจบารมีต่อหน้านางเสียแล้ว
เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก
“ชายารัชทายาทหัวเราะด้วยเรื่องอันใดหรือ หรือว่าเห็นด้วยกับที่ข้าพูด” ชายาหรงอ๋องเอ่ยขึ้นมาอีก
ฮองเฮากลับไม่ได้เอ่ยอะไร
ตอนนี้เซี่ยเฉียวไม่ได้เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเซี่ยอีกแล้ว แต่นางเป็นชายารัชทายาท
ด้วยสถานะเช่นนี้ หากนางไม่สามารถจัดการแม้แต่เรื่องเล็กๆ เช่นนี้ได้ ต่อไปก็อย่าได้คิดจะออกจากบ้านเลย ให้นางขังตัวเองไว้ในบ้านหลบซ่อนตัวจากผู้คนเสียจะดีกว่า
“พระชายาหรงอ๋องกล่าวถูกต้องแล้ว ยุคสมัยนี้โจรก็ยังเป็นขุนนางได้ แล้วยังจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก? บิดาของข้ารู้มารยาทก็เลยดูน่าขบขันและน่าแปลกใจเหมือนสัตว์ร้ายที่สามารถใช้ตะเกียบกินข้าวได้ในสายตาของพระชายาหรงอ๋อง แต่การที่พระชายาหรงอ๋องส่งของขวัญใหญ่ที่เกินไปมาให้ก็อาจจะเหมือนกับ…มนุษย์ที่ไม่ยอมทำเรื่องที่มนุษย์ควรจะทำ แต่กลับเลียนแบบสัตว์ที่คอยกัดกินคน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากนัก”
“โชคดีที่บิดาของข้ามองความเป็นคนออก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า
