ันฉิ่ง[1] คนอื่นจะได้ไม่ลือกันว่าบ้านเจ้ายากจนจนทำให้รัชทายาทต้องไม่สบายใจ” ฮ่องเต้เอ่ยอีก
ให้ที่นา?
เซี่ยหนิวซานดีใจมาก “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา!”
เป็นขุนนางนี่ดีนะ สบายกว่าเป็นโจรเยอะเลย!
ขอแค่เขาคุกเข่านิดหน่อย และคอยไปฝึกทหารทำงานเล็กๆ น้อยๆ ทุกวันก็ได้เงินเดือนและรางวัลแล้ว ต่อให้เทพเซียนจะมาเขาก็ไม่ยอมแลกกับชีวิตอย่างนี้หรอก!
อันที่จริงหอกพู่ดำลายทองที่ฮ่องเต้พระราชทานให้เขานี้ก็เป็นแค่เครื่องประดับตกแต่งชิ้นหนึ่งเท่านั้น
หากจะใช้มันต่อสู้จริงๆ ก็คงไม่เหมาะ บนตัวด้ามของหอกนี้มีลวดลายเส้นสายสีทองที่สวยงามเป็นพิเศษ ปลายหอกยังฝังด้วยหยกขาวและอัญมณีสีแดงและน้ำเงิน ดูสีทองอร่ามตานั่นสิ มันสวยงามมาก หากเขาหยิบมันขึ้นมาใช้ก็คงจะทำให้หอกด้ามนี้พังไปแน่
ของมีค่าแบบนี้ขายไม่ได้
ได้แต่ต้องเก็บมันไว้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลในหอบรรพชน ต่อไปจะได้เล่าให้คนรุ่นหลังฟังว่าบรรพชนบางคนเป็นที่โปรดปรานมากเพียงใดถึงได้รับของดีเช่นนี้…
สำหรับที่นาที่ฮ่องเต้พระราชทานให้นั้น…
หลังจากที่เซี่ยหนิวซานออกจากวังแล้ว เขาก็ไปสำรวจดูอย่างละเอียดอีกที ที่ดินนั้นไม่ได้อยู่ใกล้เมืองหลวงเลย มันอยู่ไกลมากๆ
แต่ว่าดินตรงนั้นอุดมสมบูรณ์และเก็บเกี่ยวได้ดีทุกปี ซึ่งนับเป็นที่ดินที่ดีจริงๆ เมื่อพระราชโองการส่งมาถึงที่นั่นแล้ว ผลผลิตในอนาคตก็จะถูกส่งต่อให้ตระกูลเซี่ยเพื่อจัดการต่อไป
ตระกูลเซี่ยได้รับพระราชทานรางวัลอีกแล้ว
