ับมือกันอย่างสนิทชิดเชื้อทันที
“ที่พวกเรามาอย่างกันอย่างกะทันหันวันนี้ ประการแรกคือต้องการรู้จักมักจี่กันไว้ก่อน ต่อไปพวกเราก็จะเกี่ยวดองเป็นญาติกันแล้ว หากมีเรื่องไหนที่พวกเราสามารถช่วยเหลือได้ ก็ขอให้แม่นางเซี่ยบอกได้เลย ประการที่สองคือต้องการมาขอบคุณ” ฮูหยินใหญ่รีบเอ่ยทันที
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าเป็นเรื่องอะไร
ตอนที่นางเข้าวังครั้งหนึ่งเมื่อปีก่อน นางเห็นว่าประคำที่ฮองเฮาใช้อยู่นั้นผิดปกติจึงได้เอ่ยเตือนจ้าวเสวียนจิ่งไปเล็กน้อย
“เป็นความประมาทเลินเล่อของพวกเราเอง พวกเราไม่เคยคิดว่าของขวัญที่ส่งไปให้ฮองเฮาจะเกิดปัญหาขึ้นมาได้ ได้ยินคนที่รัชทายาทส่งมาบอกว่า หากไม่ใช่เพราะแม่นางเซี่ยตาดีมองออกว่ามันมีปัญหา สุขภาพร่างกายของฮองเฮาก็คงจะย่ำแย่ลงไปอีก!” ฮูหยินเอ่ยด้วยอารมณ์โกรธอยู่บ้าง
“ในเมื่อเห็นแล้วก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่พูด ข้าเองก็ไม่ได้ทำอะไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างสุภาพ
“ไม่ทำอะไรที่ไหน สำหรับเจ้ามันอาจเป็นแค่คำพูดไม่กี่คำ แต่สำหรับพวกเราตระกูลกู้แล้ว มันหมายถึงชีวิตของทุกคนเชียวนะ!” ฮูหยินใหญ่รีบเอ่ยขึ้นอีก
ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นกับฮองเฮาจริงๆ และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทูลฮ่องเต้ว่าลูกประคำนี้มีปัญหา ถึงตอนนั้นคนตระกูลกู้จะยังมีชีวิตรอดได้อีกหรือ
อีกอย่างฮองเฮาก็เป็นที่พึ่งที่สำคัญที่สุดของตระกูลกู้ หากไม่มีฮองเฮาแล้ว อนาคตของตระกูลกู้ก็คงจบสิ้นอยู่ดี
ตระก
