ไม่รู้จักแสดงความกตัญญูต่อเขาบ้างเลย!
“หากอย่างนั้นสองใบนี้ก็เป็นของข้ากับของน้องรองสิ?” เซี่ยผิงกั่งหยิบกล่องมา
เมื่อเขาเปิดออกดูก็พบว่า มันเหมือนกับของท่านพ่อไม่มีผิด
ทองคำแท่งนั้นมีค่ามาก การเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินจึงสะดวกกว่าหน่อย ภายในกล่องเล็กๆ นั้นมีเงินอยู่ห้าร้อยตำลึง
พอบทจะให้ก็ให้อย่างไม่ขี้เหนียวเลย
ส่วนของเซี่ยผิงไหวนั้นน่าอับอายมาก
มีเพียงแท่งเงินรวมหนึ่งร้อยตำลึง
“ทำไมของข้าถึงน้อยจัง…” เซี่ยผิงไหวรู้สึกไม่ยุติธรรม
ของคนอื่นทั้งสามคนทั้งเงินและทองรวมกันแล้วน่าจะพอๆ กัน แน่นอนว่าทองคำมีค่ามากกว่า คำนวณดูแล้วของน้องสาวเขาน่าจะดีกว่าหน่อย
มีแต่ของเขาที่เป็นแท่งเงินและมีจำนวนไม่มากด้วย
“นี่มันเงินอั่งเปาปีใหม่ เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่ใช่นะ!” เซี่ยผิงไหวรีบตะโกนออกมาทันที “ข้าเอา! ไม่น้อยแล้ว!”
“ต้องอย่างนี้สิ เดิมทีของเจ้ากับของเซี่ยซีก็เหมือนกันคือควรจะได้ทองคำแท่งห้าสิบตำลึง แต่วันนี้ข้าบอกให้เจ้าออกไปข้างนอกด้วยกัน เจ้ากลับรำคาญว่าข้าเรื่องมาก ไม่ยอมไป จึงไม่อาจให้เหมือนกันทั้งสองคนได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
เซี่ยผิงไหวรู้สึกเสียใจมาก หากเขารู้อย่างนี้ ต่อให้เขาต้องคลานก็จะคลานออกไป!
“จริงสิ ข้าได้ยินว่าเจ้าติดเงินเซี่ยซี ปีใหม่แล้วก็ควรที่จะใช้หนี้แล้วใช่ไหม” เซี่ยเฉียวยังเอ่ยขึ้นอีกอย่างสงบ
หากนางไม่ออกหน้าแทนเซี่ยซี ก็อย่าได้หวังว่าพวกเข
