ี่ยเฉียวตอนที่เห็นของเหล่านี้ทีแรกก็ยังแทบจะรักษามาดของปรมาจารย์เอาไว้ไม่ได้เลย!
“เจ้าออกไปขนทรัพย์สมบัติ?!” เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไร้สาระเล็กน้อย
แม่นางเซี่ยผู้นี้ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน!
“ใช่แล้ว มีปัญหาอะไรไหม” เซี่ยเฉียวไม่ได้รู้สึกสูญเสียความมั่นใจเลยสักนิด นางกลับตอบอย่างตรงไปตรงมา
“…” สีหน้าของเมิ่งจี๋ฟังพังทลายไปชั่วขณะ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในอารมณ์แบบไหนกันแน่
แม่นางเซี่ยผู้สง่างาม ซึ่งเป็นถึงว่าที่พระชายารัชทายาทออกไปข้างนอกกับน้องสาวของนางในวันที่หิมะตกหนักโดยไม่มีแม้แต่สาวใช้ มีเพียงคนขับรถม้า ออกไปครู่หนึ่งก็ขนทรัพย์สมบัติกลับมาเต็มคันรถ แล้วนางก็ยังไม่รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาอะไร
เขารู้สึกว่าทรัพย์สมบัติพวกนี้มีที่มาไม่ถูกต้อง…
“แม่นางเซี่ย ทรัพย์สมบัติพวกนี้…”
ขณะที่เมิ่งจี๋ฟังยังพูดไม่ทันจบประโยค เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นมาก่อน “ข้าได้ถามเจ้าหรือไม่ว่าเงินทองของพวกเจ้าตระกูลเมิ่งได้มาจากไหน”
“…” เมิ่งจี๋ฟังหน้าเขียวไปหมดแล้ว
จากนั้นเขาก็ถามอะไรไม่ออกอีก
“ขึ้นซื้อว่าทรัพย์สมบัติไม่ควรถูกเปิดเผย เดิมทีทองคำของข้าก็อยู่ดีๆ แต่ตอนนี้คุณชายเมิ่งยืนยันที่จะตรวจสอบมันให้ได้จนทำให้คนมากมายขนาดนี้เห็นสิ่งของบนรถม้า บ้านของข้าก็ยังอยู่ห่างไกลจากประตูเมืองอีกด้วย คงต้องรบกวนทุกท่านไปส่งและรักษาความปลอดภัยให้ทรัพย์สมบัติของข้าด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
“มีสิทธิอะไร!”
