รับน้ำหนักไม่ไหวและจะทำให้ม้าเหนื่อยเกินไป ดังนั้นเซี่ยเฉียวและเซี่ยซีจึงต้องลงจากรถม้าแล้วเดินไป
พวกนางจึงต้องเดินเข้าเมืองไปทีละก้าวๆ เช่นนี้
มือของเซี่ยซียังคงสั่นเทา
นางมองซ้ายมองขวาเหมือนพวกโจรที่กำลังร้อนตัว
“พี่หญิงใหญ่ ใครเป็นคนฝังของไว้ตั้งมากมายขนาดนี้กันน่ะ…พวกเรามาขุดเอาไปแบบนี้จะมีคนมาตามหาหรือเปล่า แล้วหากตามมาเจอพวกเราล่ะจะทำอย่างไร หรือว่าๆ…” เซี่ยซีไม่สบายใจเลย
ถึงอย่างไรมันก็เป็นลาภลอย เซี่ยซีจะตื่นตระหนกขนาดนี้ก็ไม่แปลก
เซี่ยเฉียวกลัวว่านางจะมัวแต่คิดเรื่องนี้จนส่งผลเสียต่อสภาพจิตใจ นางจึงได้เอ่ยอย่างอดทน “ของพวกนี้เป็นรางวัลตอบแทน ก่อนหน้านี้ข้าทำอะไรบางอย่างให้คนอื่น ซึ่งนับได้ว่าเป็นการช่วยชีวิตคนไว้ไม่น้อย อีกฝ่ายจึงบอกชี้สถานที่นี้ให้ข้าเพื่อเป็นการตอบแทน เจ้าวางใจได้ เงินทองพวกนี้ไม่มีเจ้าของหรอก พวกเราเอาไปได้”
เงินทองพวกนี้ถูกฝังเอาไว้หลายปีแล้ว เซี่ยเฉียวเองก็คำนวณแล้วว่าของพวกนี้ไม่เป็นปัญหาอะไร
เซี่ยซียังคงเชื่อในตัวเซี่ยเฉียวพี่หญิงใหญ่ของนางมาก พอนางได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างระมัดระวัง
“ที่พี่หญิงใหญ่ไม่อยู่บ้านก่อนหน้านี้คือท่านไปช่วยทำงานให้คนอื่นหรือ แต่สุขภาพร่างกายของท่านไม่ดี ท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ก็บอกแล้วว่าไม่ให้ท่านวุ่ยวายไปโน่นมานี่ จะต้องบำรุงร่างกายให้ดี” เซี่ยซีเอ่ยอีก
“…” พอนางเผลอก็เผยไต๋ไปเสียแล้ว
เซี่ยซีห่วงใยนางขนาดนี้ สายตาที่ใช้
