ของนางเอะอะโวยวายขึ้นมาเล็กน้อย มันเหมือนกับเสียงหอนของหมาป่าในป่าอันเงียบสงบภายใต้ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ซึ่งทั้งน่าตื่นเต้นและน่าสนใจ
พอถึงสิ้นปีนี้ก็มีคนไปมาหาสู่พวกเขามากขึ้น นางได้เห็นเซี่ยซีปวดใจจนแทบจะร้องไห้
ตระกูลเซี่ยมีญาติไม่มาก ตอนนี้มีแค่บ้านตระกูลหลินที่พอกับใกล้ชิดสนิทสนมหน่อย การมอบของขวัญปีใหม่ให้พวกเขาก็เป็นการสมควร เพียงแต่เซี่ยเฉียวเป็นพระชายารัชทายาทแล้ว ขุนนางที่ไปมาหาสู่ตระกูลเซี่ยจึงมีมากขึ้นด้วย
เมื่ออีกฝ่ายส่งของขวัญมาให้ จะไม่ส่งคืนไปก็คงไม่ดี
นอกจากนี้ตระกูลใหญ่พวกนั้นก็มีความซับซ้อน ไม่ได้เหมือนตระกูลเซี่ยที่มีจำนวนคนน้อย ดังนั้นของขวัญที่มอบกลับไปจึงขี้เหนียวนักไม่ได้
เซี่ยเฉียวเห็นว่าเซี่ยซีเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้แล้วก็นึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ผู้อาวุโสตระกูลไป๋หลี่เคยบอกตำแหน่งหีบสมบัติกับนางก่อนหน้านี้ ตอนนี้…นางยังไม่ได้ไปขุดมันขึ้นมา!
นางจึงคิดว่าจะฉวยโอกาสนี้สร้างความประหลาดใจให้กับน้องสาวน้องชายก็ไม่เลว
“วันนี้อากาศดี ข้าพาพวกเจ้าออกไปเที่ยวดีไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยกับน้องสาวน้องชายทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
เซี่ยผิงไหวสามารถผ่อนคลายได้เล็กน้อยเป็นเวลาสองวันในช่วงปีใหม่นี้
“ไม่อยากไป หิมะตกหนักขนาดนี้ หนาวจะตาย” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอย่างรังเกียจ
พี่หญิงใหญ่ไม่ได้บ้าไปแล้วใช่ไหม
อากาศเลวร้ายขนาดนี้ น้ำมูกยังเป็นน้ำแข็งได้เลย แล้วนางจะออกไปข้างนอกไม่เท่า
