าพนั้นมาไว้ แวบแรกที่นางเห็นภาพตนเองกับพี่ฮั่นเหวิน น้ำตานางก็ไหลอาบแก้มทันทีและกอดภาพนั้นไว้ไม่ยอมปล่อยมืออีก
หลังจากเซี่ยเฉียวจัดการทั้งหมดนี้แล้วนางก็จากไป
เซี่ยผิงกั่งจะเป็นคนจัดการเรื่องที่เหลือเอง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องชีวิตนั้น วันนี้เซี่ยเฉียวเสียหายหนักมากจริงๆ…
นางอารมณ์ไม่ดี
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านขายน้ำตาวัวให้ข้าสักหยดได้หรือไม่ ข้าไม่มีปัญญา…หามันมาได้จริงๆ” เจียงจิ้นลู่อ่อนวัยไปหน่อยจริงๆ เขาถึงกับเอ่ยปากขึ้นมาในเวลานี้
เวลานี้ซังโหยวก็ตามมาเดินกลับไปด้วยกัน แต่เขาเห็นแวบแรกก็รู้แล้วว่าท่าทีของศิษย์พี่ใหญ่ไม่ค่อยปกตินัก พอเขามาได้ยินคำพูดของเจียงจิ้นลู่เข้าไปอีกก็อดที่จะส่ายศีรษะไม่ได้
เด็กคนนี้…เรียนหนังสือจนโง่
เขายังเด็กจริง!
สายตานิ่งเงียบของเซี่ยเฉียวมองฝ่านไป “หยดละห้าหมื่นตำลึง ไปเอาเงินมาสิ”
“…” เจียงจิ้นลู่ใจเต้นกระตุกทันที “ห้า ห้าหมื่นตำลึง?”
“อืม” เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจียงจิ้นลู่กระตุกเล็กน้อย “ศิษย์พี่ใหญ่ วันนี้ท่านใช้ไปหยดหนึ่ง และอาจจะต้องใช้อีกสามหยด…”
“ใช่สิ สองแสนตำลึงหายไปแล้ว” เซี่ยเฉียวรู้สึกปวดใจยิ่งนัก
แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ได้แพงขนาดนั้น นางแค่พูดส่งๆ ออกมา เพียงแต่ของสิ่งนี้หายากมากเท่านั้น
“เช่นนั้น…เช่นนั้นข้าไม่ซื้อดีกว่า…” เมื่อเจียงจิ้นลู่เห็นท่าทางของศิษย์พี่ใหญ่ก็ประหม่าขึ้นมาทันที “ข้า ข้าจะไปหาเอง…”
“
