ู่มึนงงเล็กน้อย ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า?
นั่นหมายความว่า…เขาจะต้องออกไปตามหาน้ำตาวัวไม่ได้กลับมาอีกหลายเดือน?
“ศิษย์พี่ใหญ่…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าเขาเพิ่งจะกลับมาเมืองหลวง ไม่อยากจะออกไปไหนเท่าไรนัก
“ศิษย์น้อง! ข้าฝากฝังเรื่องสำคัญเช่นนี้ไว้กับเจ้าแล้ว! เมื่อก่อนข้ามีอคติกับเจ้า คิดว่าเจ้าเย่อหยิ่งดูถูกศิษย์พี่ใหญ่อย่างข้า แต่ตอนนี้ดูๆ แล้วที่แท้ศิษย์น้องก็เป็นคนดีมีน้ำใจถึงขนาดนี้ เจ้ายังจะไปหาน้ำตาวัวให้ข้าอีก…” เซี่ยเฉียวมองเจียงจิ้นลู่ด้วยสายตาเมตตา “ขอบคุณศิษย์น้อง! พอเจ้ากลับมา ข้าจะต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับเจ้าแน่!”
“…” เจียงจิ้นลู่มองท่าทีที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจของศิษย์พี่ใหญ่แล้วก็พยักหน้าทันทีโดยไม่รู้ตัว “ตกลง…”
ซังโหยวรีบเบนสายตาไปมอง
ความสามารถในการหลอกล่อศัตรูของศิษย์พี่ใหญ่เขาไม่สามารถสู้นางได้จริงๆ
ใครก็ตามที่สบตานางก็คงจะทนไม่ได้ ทำตามที่นางขอทันที!
โชคดีที่ศิษย์พี่ใหญ่หน้าตาไม่ค่อยดี…ถ้าหากนางงดงามมาก แล้วประกอบกับดวงตาสุกใสเช่นนี้เข้าไปอีก แม้แต่เขาก็คงยอมให้ศิษย์พี่ใหญ่จูงจมูกเดิน!
เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ นางกุมขวดกระเบื้องที่บรรจุน้ำตาวัวไว้ตลอดเวลา
นางมีทางออกสำหรับเรื่องน้ำตาวัวแล้ว
เจ้าเด็กเจียงจิ้นลู่นี้เป็นพวกรักศักดิ์ศรีหน้าตา ในเมื่อตอนนี้เขารับปากนางแล้ว หากเขาหามันไม่ได้ก็คงจะไม่กลับมา
ศิษย์น้องที่น่าสงสาร ลำบากเจ้าแล้ว!
ไปอย่างสบายใจเถิด!
ถึงอย่างไ
