ตุ้นให้…เหยียนเค่อเป่าเกิดความคิดที่จะฆ่าคน?!
“เหยียนเค่อเป่า!” นายท่านฟู่ประณามด้วยความโกรธ “พ่อของเจ้า…จมน้ำตาย แต่มันเป็นความผิดของเขาเอง ไม่ใช่ข้าที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาตาย!”
เหยียนเค่อเป่ามองด้วยสายตาโกรธแค้น
“พ่อเจ้าเลี้ยงอนุไว้ข้างนอก ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวย แต่นึกไม่ถึงว่านางจะเป็นคนที่นักเลงเจ้าถิ่นถูกตาต้องใจ แต่เขากลับแย่งนางมา นั่นเป็นเหตุผลที่เขาตกเป็นเป้าหมายและต้องถูกกำจัดถึงจะยอมเลิกรา! เพียงแต่ข้าคิดว่าหากแม่เจ้าที่เป็นหม้ายกับเจ้าที่กำพร้าพ่อได้ยินเรื่องเช่นนี้แล้วจะเสียใจ จึงได้ปิดบังความจริงไว้!”
ขอแค่ให้เงินผ่านทางโดยมากแล้วการทำกิจการค้าขายทางน้ำก็จะสะดวกง่ายดาย
ดังนั้นเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นจึงเป็นเพราะเขาไปละเมิดข้อห้ามของคนอื่นเสียก่อน!
เหยียนเค่อเป่าอึ้งงันไป
โกหก…เป็นไปไม่ได้!
นายท่านฟู่เองก็คิดไม่ถึงว่าเพราะเรื่องนี้ เหยี่ยนเค่อเป่าจะเกลียดครอบครัวเขามานานขนาดนี้ ความเข้าใจผิดแค่นิดเดียว ความแค้นแต่เก่าก่อนทำให้ลูกชายของเขาต้องตาย!
ทางฝั่งมารดาแซ่พานเองก็ร้องห่มร้องไห้ “เมื่อก่อนข้าก็เคยคิดจะเกี่ยวดองกับครอบครัวเจ้า แต่มารดาของเจ้าไม่ยินดี! ตอนที่พวกเจ้าสองคนยังเด็ก พอแม่ของเจ้ารู้ว่าข้ามีเจตนาเช่นนี้ก็ตำหนิลูกสาวของข้ามากมาย รังเกียจว่านางไร้เดียงสาเกินไปไม่รู้ประสา และรู้สึกว่านางไม่ดีพอสำหรับเจ้า! หลังจากที่ข้าได้พูดคุยเรื่องนี้กับพ่อของเจ้าแล้ว จึงไ
