สีหน้าพวกเขาแสดงความไม่อยากจะเชื่อ ส่วนพานเจียวนั้นยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ “ทำ ทำไมเป็นพี่ชาย…”
บิดาของฟู่ฮั่นเหวินดูเหมือนจะได้รับความสะเทือนใจอย่างมากเช่นกัน “เป็น…เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นลูกชายของสหายรักข้า หลังจากที่เพื่อนรักของข้าเสียชีวิต ข้าก็ปฏิบัติกับเขาไม่ต่างกับเป็นลูกของตนเอง เขาจะฆ่าลูกชายข้าได้อย่างไร!”
คำพูดนั้นไม่รู้ว่าเขากำลังถามคนอื่นหรือถามตัวเองกันแน่
ส่วนเหยียนเค่อเป่าหน้าซีดไปแล้ว “ใต้เท้ามีหลักฐานหรือไม่”
เขาพูดจบก็หันไปมองเซี่ยเฉียว
“ปรมาจารย์โม่ ข้าเคารพท่านในฐานะผู้อาวุโส แต่ท่านจะมาพูดเหลวไหลเรื่องโดยไม่สนใจข้อเท็จจริงไม่ได้ นี่เป็นคดีที่เกี่ยวพันถึงชีวิตคน ข้ากับฟู่ฮั่นเหวินเป็นพี่น้องที่เห็นอกเห็นใจกัน ข้าจะทำร้ายเขาได้อย่างไร!” เหยียนเค่อเป่าเอ่ยอย่างไม่เลื่อมใสศรัทธา
“ดูโหงวเฮ้งของเจ้า…คุณชายเหยี่ยน สองสามปีที่ผ่านมาเจ้าต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย จิตใจจึงบิดเบี้ยว จึงได้ทำเรื่องผิดพลาดลงไป” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“โหงวเฮ้ง…” เหยี่ยนเค่อเป่าเยาะออกมาเล็กน้อย “ปรมาจารย์ การตัดสินคดีจะใช้การดูโหงวเฮ้งได้หรือ”
“ไม่ได้อย่างแน่นอน” เซี่ยเฉียวยอมรับ แต่วินาทีถัดมาแววตาของนางก็ลุกโชน นางจ้องหน้าเหยียนเค่อเป่าก่อนจะเอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน “ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ หากอย่างนั้นข้าก็พูดอะไรก็ได้สิใช่ไหม คุณชายเหยียน ครอบครัวของเจ้าเคยทำกิจการเกี่ยวกับทางน้ำ ถูกต้องหรือไม่”
“ถูกต้
