ลาดใจเล็กน้อย
ไหนเลยพวกเขาจะจำญาติของตนเองไม่ได้ ต่อให้คนผู้นี้จะซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนและแต่งตัวแตกต่างจากปกติเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ยังมองออกให้พริบตาและรีบนำตัวเขามาที่ข้างศพทันที
“ใต้เท้า ได้ตัวเขาแล้ว เขาชื่อเหยียนเค่อเป่า” เจ้าหน้าที่ผลักเขาเข้าไป
เหยี่ยนเค่อเป่าเป็นบัณฑิต แต่เขากลับดูบึกบึนแข็งแรงมาก
คนตระกูลฟู่และตระกูลพานรู้สึกงุนงงเล็กน้อยในเวลานี้ โดยเฉพาะคนตระกูลฟู่ที่เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “ใต้เท้า…นี่…นี่มันหมายความว่าอย่างไร…”
“ข้าถามเจ้าหน่อย! ทำไมเจ้าต้องซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนไม่ยอมเผยตัว ทำความผิดแล้วร้อนตัวใช่ไหม” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยดุดัน
เยียนเค่อเป่าเองก็ไม่ใช่คนตัวเตี้ย แต่เมื่อเทียบกับเซี่ยผิงกั่งแล้วเขาก็ยังเตี้ยกว่ามาก เขาก้มหน้าลง รัศมีของเขาก็ถูกกดดันจนไม่มีเหลือ ร่างของเขาสั่นเทาไปหมด
“ข้าได้ยินคนอื่นว่าใต้เท้าจะหาตัวเพื่อนร่วมชั้นของน้องฟู่…แต่ข้าน้อยไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้น ดังนั้น…ข้าก็เลยไม่กล้าเข้าไป กลัวว่าจะเป็นทำให้ท่านทำคดีล่าช้า” น้ำเสียงของเหยียนเค่อเป่าสั่นเล็กน้อย
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะออกมาทันที “ตอนที่ฟู่ฮั่นเหวินตกน้ำ เจ้าอยู่ที่ไหน!”
ตอนนี้ไม่มีใครในสวนแปดทิศที่ไม่รู้เรื่องนี้ เวลาที่ฟู่ฮั่นเหวินตกน้ำก็ไม่ใช่ความลับอะไร
เหยียนเค่อเป่ารีบก้มหน้าลงทันที “เรียนใต้เท้า ข้าน้อยอยู่ใกล้ศาลา…”
คนที่อยู่ใกล้ศาลามากมาย แต่ละคนก็ไม่ค่อยจะรู้จักคุ้นเคยกันเท่าไร
