วิญญาณ
ฟู่ฮั่นเหวินผู้นี้หน้าตาไม่เลว น่าจะอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี เขาหล่อเหลาเอาการ สุภาพอ่อนโยน แต่ตอนนี้เขากลายเป็นวิญญาณไปแล้ว จึงมีไอเย็นแผ่นออกมาจางๆ ทั่วร่าง ที่คิ้วของเขามีเกล็ดน้ำแข็งเกาะเล็กน้อย แต่ก็ดูไม่น่าเกลียด
“เจ้ามีความแค้น อยากจะคลี่คลายความแค้นนั้นไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามเสียเบา
เขามีความคับแค้นใจอยู่มากแต่ก็ยังอดกลั้นไว้ เขาไม่น่าจะมีเจตนาแก้แค้น
วิญญาณหันมามองนางช้าๆ
“ข้าเป็นนักพรต” เซี่ยเฉียวเอ่ยเนิบช้าด้วยความอดทนอย่างยิ่ง “เจ้ามีอะไรอยากจะพูดกับครอบครัวก็บอกข้าได้ ข้าจะช่วยบอกต่อให้ แล้วก็นางผู้นั้นด้วย…
เซี่ยเฉียวยังพูดไม่จบก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าวิญญาณดูเหมือนจะมีไอแค้นเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เพียงแต่สายตาของเขาเจือความเจ็บปวดขมขื่นเล็กน้อย
ทันใดนั้นเขาก็กระโดดกลับลงไปในทะเลสาบน้ำแข็ง
เซี่ยเฉียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ไม่น่าเป็นอย่างนี้เลย…เมื่อครู่นี้ แม่นางพานกับเขายังรักกันหวานชื่น ต่อให้เขาจะตายอย่างน่าสงสารก็ไม่น่าที่จะแสดงออกเช่นนั้นเมื่อพูดถึงแม่นางพานนี่ นอกเสียจากว่า…
เซี่ยเฉียวรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาในใจทันที
นางหันกลับไปมองหญิงสาวผู้นั้น…
สองตาของแม่นางน้อยแดงก่ำ นางเศร้าโศกเสียใจมาก และหลังจากที่บิดามารดาของนางมาที่นี่แล้ว นางก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักขึ้นไปอีก ท่าทางเช่นนี้ไม่ว่าใครที่เห็นก็จะไม่สงสัยนางแม้แต่น้อย แต่เมื่อแปลความ
