ี้ จนผ่านมานานขนาดนี้แล้วก็ยังไปไหนไม่ได้ โชคดีที่สวรรค์เมตตาสงสารข้า ในที่แบบนี้ยังมีการฆ่ากันตายเกิดขึ้นได้ ข้าจึงหลุดมาได้อย่างถูกต้อง!” วิญญาณพูดไปก็ถูมือไปมาด้วยความรู้สึกทั้งขี้ขลาดทั้งดีใจ
“เจ้าเพิ่งจะได้ขึ้นฝั่ง มีแผนจะทำอะไรหรือ” เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางของเขาแล้วก็ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมาก
วิญญาณที่อยู่ตรงหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน มีคนมาแทนข้าแล้ว ภายในเจ็ดวันข้าก็น่าจะลงไปเบื้องล่างได้แล้ว ข้าเตรียมที่จะไปดูญาติก่อน ดูเสร็จแล้วค่อยไป”
เซี่ยเฉียวพิจารณาสถานการณ์ของเขาอย่างละเอียด
เมื่อเขาหาตัวแทนได้แล้วและไม่มีความยึดติดใดๆ ก็น่าจะลงไปเกิดใหม่ได้แล้วจริงๆ
เซี่ยเฉียวหยิบเอายันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วซัดไปที่เขา “ยันต์นี้มีไว้สำหรับหล่อเลี้ยงวิญญาณเพื่อมิให้ดวงวิญญาณเจ้าเกิดเรื่องและเสียหายภายในเจ็ดวันนี้”
วิญญาณได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจมาก “ขอบคุณปรมาจารย์มาก!”
“ข้ามีอีกเรื่องที่อยากจะถามเจ้าหน่อย” เซี่ยเฉียวสุภาพขึ้นมาก “ตัวแทนของเจ้านี้ตายได้อย่างไรกันแน่ เจ้ารู้หรือไม่”
“รู้สิปรมาจารย์!” วิญญาณน้ำพยักหน้าทันที “เขาถูกคนผลักจนจมน้ำตาย! ข้าเห็นคนคนนั้นด้วยนะ เขาอยู่ที่ศาลานั้นแหละ เป็นผู้ชาย ยังหนุ่มแน่นมาก ตอนนั้นพวกเขาสองคนกำลังยืนคุยกันที่ริมทะเลสาบ ข้าได้ยินพวกเขาชัดมาก”
“พอจะบอกข้าได้ไหมว่าพวกเขาคุยอะไรกัน” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“แน่นอนอยู่แล้ว!” วิญญาณ
