กอบ บ้างถูกครอบครัวไล่ออกจากบ้านเพราะเรื่องเรียน บ้างเรียนมากเกินไปจนละเลยภรรยา ภรรยาจึงไปอยู่กับคนอื่น…
ตอนนั้นอาจารย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่านนึกไม่ถึงว่าบนโลกใบนี้…ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแปลกประหลาดมหัศจรรย์แค่ไหนก็ล้วนมีทั้งนั้น!
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาอาจารย์ก็ชอบที่จะท่องเที่ยวไปโดยปิดปังตัวตนมากกว่า
นั่นก็หมายความว่าเซี่ยเฉียวไม่ได้ดูถูกคนพวกนี้ แต่อาจารย์ได้ตั้งกฎเกณฑ์เอาไว้แล้ว
“ถ้าหากทุกท่านอยากจะพบสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการไปถึงจุดนั้นก่อนคนอื่น หรือไม่ก็เอาชนะหาโอกาสมาอย่างชอบธรรม ตราบใดที่พวกเจ้าเรียนรู้และขยันมากพอ ใช่เพียงแต่การพบเจอสักครั้ง ต่อให้เป็นการรับเป็นศิษย์ด้วยตัวเองก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
ท่าทีของเซี่ยเฉียวนับว่าสุภาพอ่อนโยนมากแล้ว
แต่ติงเม่าก็ยังเบ้ปากใส่นางเล็กน้อย
นักพรตบ้ามากจากไหนกันถึงได้พูดมากขนาดนี้!
ใครบ้างจะไม่รู้ว่ามีกฎหากต้องการจะพบอาจารย์ผู้เฒ่า
แต่เพราะพวกเขาไม่สามารถทำตามข้อกำหนดของสำนักศึกษาได้ต่างหาก จึงได้มาขอให้คุณชายรองเซี่ยช่วย
คุณชายรองเซี่ยเซี่ยเป็นศิษย์หลานของท่าน! ทางลัดนี้จึงสั้นกว่าทางอื่นมิใช่หรือ
“เมื่อครู่นี้ท่านบอกว่าลูกพี่ลูกน้องของแม่นางโจวช่วยชีวิตท่านไว้ แต่ตอนนี้ท่านไม่แม้แต่จะช่วยนางด้วยเรื่องเล็กๆ แค่นี้ เฮ้อ โลกกำลังตกต่ำลงทุกวันจริงๆ บุญคุณที่ช่วยชีวิต กลับเนรคุณเสียแล้ว!” ติงเม่าตะโกนออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “พวกเราล้วน
