อง แต่เขาพูดถูกต้อง!
นางปลาบปลื้มใจนัก!
คุณชายท่านนั้นได้ยินที่เซี่ยผิงไหวพูดก็โกรธจนหัวเราะออกมา เขานึกไม่ถึงว่าตนเองจะไม่ได้รับการไว้หน้าแม้แต่น้อยเช่นนี้ แล้วเซี่ยผิงไหวก็ยังพูดรุนแรงออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายอีก เขาหน้าแดงเล็กน้อย “คุณชายรอง แล้วเรื่องที่พวกเรา…พูดคุยกันก่อนหน้านี้เล่า”
วิชาขี่ม้าวันนั้นมีศิษย์จากหลายชั้นเรียนเรียนรวมกัน
พวกเขาบางคนรวมตัวกันพูดคุยเรื่องหญิงคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง เขาที่อยู่ใกล้เซี่ยผิงไหวหน่อยจึงได้พูดคุยกันอยู่หลายคำ
“ข้ารู้ ตอนนั้นเจ้าบอกว่าหญิงคณิกาผู้นั้นจะต้องใช้ยาเพื่อบำรุงความงาม ข้าก็เลยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น” เซี่ยผิงไหวพยักหน้ายอมรับว่ารู้จักเขา” แต่หญิงคณิกาก็ส่วนหญิงคณิกา อาจารย์ปู่ก็ส่วนอาจารย์ปู่ ข้าพาใครไปไม่ได้ทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นข้าถูกหักขาแน่”
เซี่ยผิงไหวมีสติเป็นอย่างมาก
การพาคนไปจะเป็นการล่วงเกินอาจารย์ปู่ เขาจะถูกอาจารย์เซียวตีมือ ตอนนี้รัชทายาทก็ยังเป็นอาจารย์อาของเขา หากต่อไปรัชทายาทเกิดพูดเรื่องนี้กับพี่สาวของเขาขึ้นมา พี่หญิงใหญ่ของเขาจะต้องร้องไห้ด้วยความผิดหวัง ทำลายสุขภาพตนเองไปอีก
สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออาจารย์ป้าโม่ชูเซิงที่ยืนอยู่ข้างเขาตอนนี้ก็อาจจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเซี่ยผิงกั่งได้ด้วย
คุณชายผู้นั้นชื่อว่าติงเม่า ตอนนี้เขารู้สึกอับอายมากจริงๆ
“นักพรตท่านนี้” จู่ๆ โจวซือจินก็ยืนขึ้นพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “สองสาม
