ยู่บ้าง ว่ากันว่าเขานั้นดื้อและไม่รู้ความนัก จัดการยากอย่างนี้ ทำไมเจ้าถึงได้มอบให้ศิษย์น้องเซียวของเจ้าเล่า เขาเข้มงวดที่สุด น่าจะไม่เหมาะสม?”
เขาเองก็รู้ว่าเซี่ยเฉียวมีสุขภาพไม่ดี ไม่เหมาะที่จะรับศิษย์
โชคดีที่นางยังเด็ก ต่อไปหากสุขภาพร่างกายของนางดีขึ้นแล้วจะรับศิษย์สักกี่คนก็ยังไม่สายเกินไป
หลีซื่อเหยี่ยนไว้หน้าเซี่ยเฉียวมากแล้ว เขาไม่ได้พูดว่าเซี่ยผิงไหวเป็นโจรน้อย
ข่าวลือที่เขาได้ยินนั้นร้ายแรงกว่าที่เขาพูดมาก
คนที่มีชื่อเสียงที่สุดในหมู่พวกเขาคือเซี่ยผิงไหว…เขาเป็นคนหื่นกาม หากปกติเขาเป็นพวกหื่นกามรักชอบของสวยๆ งามก็พอจะเข้าใจได้ แต่ว่ากันว่าคนคนนี้ไปสถานที่อย่างหอนางโลมตั้งแต่ยังเด็ก และถูกแม่เล้าโยนออกมาด้วย…
อดีตเช่นนี้ไม่ค่อยดีจริงๆ ตลอดชีวิตนี้คงจะล้างอย่างไรก็ไม่สะอาดแล้ว
“เฮ้อ ศิษย์สองคนที่เซียวอวี้หรงรับมานี้ อาจารย์ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก” หลีซื่อเหยี่ยนถอนหายใจ “แต่ถึงอย่างไรก็รับมาแล้ว หากไม่ได้ทำอะไรผิดใหญ่โตก็ไม่ควรจะไล่ออกจากสำนักหรอก”
“ทั้งสองคนต่างก็เคยทำความผิดมาก่อน แต่ถหากทำผิดแล้วรู้จักแก้ไข ท่านก็ละเว้นพวกเขาสักครั้งเถิด” เซี่ยเฉียวรู้สึกละอายใจ เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นคนใช้เส้นสายช่วยให้น้องชายของนางได้เป็นศิษย์อาจารย์
เซียวอวี้หรงมีศิษย์สองคน คนโตคือฉู่เจี้ยน
เดิมทีเขาก็ไม่สามารถเข้าสำนักได้ แต่ตอนนั้นที่บ้านนางทำหยกขาวหายไป และฉู่เจี้ยนได้มันไว้ ก็นับไ
