ข้าบอกว่านี่เป็นเงิน บางทีจิตใต้สำนึกของเขาก็อาจจะยอมรับมันไปอย่างนั้นโดยไม่รู้ตัวก็ได้?” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างลึกลับ “ข้าเองก็แค่ลองเดาๆ ดู นึกไม่ถึงว่าจะใช้การได้จริง”
จ้าวเสวียนจิ่งหมดคำพูดแล้ว
เซี่ยเฉียวโชคดีจริงๆ
อาจเป็นเพราะ ‘เงิน’ ที่เซี่ยเฉียวให้ค่อนข้างมาก พ่อบ้านจึงนำพวกเขาเข้าไปเรือนชั้นในทันที
พอพวกเขาเข้าไปถึงเรือนชั้นใน เซี่ยเฉียวก็ได้เห็นฮูหยินคนหนึ่งทันที
เมื่อฮูหยินผู้นั้นเห็นว่ามีคนมา สายตาของนางก็ดำมืดลงไปมากทันที นางกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเซี่ยเฉียวเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว สีหน้าของนางก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย
ฮูหยินผู้นี้ก็คือนายหญิงของบ้านหลังนี้ในตอนนั้นนั่นเอง
เซี่ยเฉียวเห็นว่านางวางมือไว้บนหน้าท้อง สีหน้าของนางมีความสุข
“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดให้นายท่านใช่หรือไม่ นี่ยังไม่ได้ร้องงิ้วหรือ แล้วมาหาข้าทำไม ข้าไม่มีรางวัลจะให้พวกเจ้าหรอกนะ” ฮูหยินกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อย น้ำเสียงของนางแสดงความรังเกียจและเหนื่อยหน่าย
เซี่ยเฉียวเองก็คร้านที่จะพูดคุยเรื่องไม่สำคัญกับนางจึงได้เอ่ยตรงๆ “ฮูหยินเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ ตอนนี้นายท่านกำลังทำเรื่องกำเริบเสิบสานอยู่ที่เรือนหลัง ฮูหยินไม่คิดจะห้ามหน่อยหรือ”
เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่าฮูหยินผู้นี้น่าสงสารมาก
แต่บางคำพูดนางจะไม่พูดก็ไม่ได้ ในบ้านหลังนี้มีคนตายไปแล้ว ตอนที่เรื่องเกิดขึ้นนางทำอะไรไม่ได้แล้วก็จริง
