ั้นแหลมเล็กน้อยและฟังดูน่าขนลุก
เซี่ยเฉียวนิ่งคิดเล็กน้อย
“หากพรสวรรค์น้องชายของเจ้าต้องทำให้เจ้าได้รับความอัปยศอดสูอย่างนี้ อนาคตของเขาไม่ต้องมีก็ได้ หากบิดาของเจ้ารู้ว่าเจ้าต้องใช้ชีวิตของแลกเงินค่ารักษาและค่ายาของเขา ข้าว่าเขาคงยอมตายเสียดีกว่าจะต้องให้เจ้าทำแบบนี้ ข้ารู้ว่าชีวิตของเจ้าน่าสงสาร แต่ในเมื่อพวกเขาอาศัยอยู่ในโคลนตมอยู่แล้ว ไม่อยู่ก็ตาย แต่พวกเขากลับไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ในสภาพแบบไหน บิดาและน้องชายของเจ้าจะคิดอย่างไรเมื่อได้รู้ได้เห็นว่าเจ้าเป็นเช่นนี้”
“ไม่เคยร้องขอชีวิต แต่พอตายไปแล้วก็เกิดไอแค้น ไอแค้นพัวพันทำร้ายชีวิตคน จากคนบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องกลายเป็นเช่นนี้มันสมควรแล้วหรือ”
ฮูหยินได้ยินเช่นนั้นแล้วดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับว่านางต้องการกลืนกินเซี่ยเฉียวทั้งเป็น
“สามีเจ้าเป็นคนน่ารังเกียจ มักมากในกามและกดขี่ข่มเหง สมควรตายแล้ว ผู้หญิงที่ถูกสามีเจ้าทำร้ายจนตายก็คงตั้งใจยั่วยวนเขาอยู่แล้ว ตายไปแล้วก็เป็นเวรกรรมของนางเอง แต่เจ้าไม่เด็ดขาดพอ ไม่สามารถละทิ้งทรัพย์สินเงินทองได้ และไม่สามารถรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้ เกิดมาขี้ขลาด ความขี้ขลาดก็ผิดเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นทางที่เจ้าเลือกเอง คนที่ทำร้ายเจ้าพวกนั้นก็ตายไปหมดแล้ว เจ้ายังจะโทษใครอีก”
ตอนที่ดูงิ้วเมื่อครู่นี้มีอะไรผิดปกติเล็กน้อย
จ้าวเสวียนจิ่งบอกว่า ในบรรดาเจ้าสาวทั้งสิบคนนั้นมีอยู่คนหนึ่งที่ยิ้
