ด้ยินที่สาวใช้พูดแล้วก็ลังเลเล็กน้อย
“แต่หากลูกพี่ลูกน้องของตระกูลอวี๋ของเราเข้าบ้านไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่างเล่า นางหนีมาที่เมืองหลวงนี่ก็ไม่ใช่เพียงเพื่อหลบหนีการแต่งงานหรอกกระมัง นางน่าจะมาหาฮูหยินใหญ่อาหญิงของนางเพื่อออกหน้าให้ ข้าบอกนายหญิงผู้เฒ่าแล้วใช่ว่านายหญิงผู้เฒ่าจะส่งนางกลับไปทันทีเสียหน่อย คงจะต้องเชิญนางไปเป็นแขกที่บ้านสักระยะ พอถึงตอนนั้นหากนางมีความคิดอย่างไรก็แค่บอกท่านป้าใหญ่ไปก็ได้แล้วนี่ ข้าไม่ได้จะขวางทางพวกนางเสียหน่อย”
“นอกจากนี้ ท่านป้าใหญ่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางอยู่ที่ไหน! ข้าหานางจนพบ ต่อให้ในใจนางจะรู้สึกไม่ดี แต่ต่อหน้าอย่างไรก็ต้องขอบคุณข้า คนหนุนหลังนางก็มีแค่พี่สาม ข้าจะกลัวไปทำไม” แม่นางโจวคิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
นางรีบขึ้นรถม้าและกลับบ้านทันที
ส่วนอวี๋เซียนนั้นเกาหัวอย่างรุนแรงหลายครั้งราวกับเห็นผี
ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงหมดแล้ว
“พี่ใหญ่เซี่ย…” อวี๋เซียนท่าทางราวกับได้รับความสะเทือนใจอย่างหนัก หลังจากที่นางกลับถึงจวนแล้วก็ถอนหายใจอย่างแรง “แย่แล้ว วันนี้ข้าพบลูกพี่ลูกน้องตระกูลโจวคนหนึ่ง หากกลัวว่านางจะจำข้าได้ ก่อนหน้านี้นางเคยเห็นข้าอยู่กับแม่นางเซี่ยและหยิงเหนียงมาแล้ว แค่นางสืบนิดหน่อยก็จะรู้แล้วว่าข้าอยู่ที่นี่ พอถึงเวลานั้นตระกูลโจวก็จะมารับข้าไปอย่างแน่นอน”
หากตระกูลโจวมารับนาง นางจะไม่ไปก็คงไม่ได้จริงๆ
พวกเขาเป็นญาติเพียงหนึ่งเ
