เจ้าก็อ่อนแอมากอยู่แล้ว ในเมื่อเจ้าไม่อยากอยู่ ก็ลงไปเบื้องล่างเลยแล้วกัน”
เซี่ยเฉียวพูดจบก็จะลงมือ
“ไม่ใช่นะ!” จ้าวจยาหลิงตกใจ
นักพรตผู้นี้ทำไมน่ากลัวอย่างนี้เล่า!
นาง นางแค่อยากจะให้ท่านแม่ของนางรักและเอ็นดูนางเท่านั้น ให้ท่านแม่ช่วยนางคิดหาวิธี ไม่ได้อยากจะตายจริงๆ เสียหน่อย!
“ตกลงใช่หรือไม่ใช่กันแน่ ท่านหญิง ข้าทำพิธีนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย เจ้ารีบๆ ตัดสินใจหน่อย ข้าจะได้รับเงินง่ายๆ เร็วๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ยหน้าด้านๆ
จ้าวจยาหลิงหลบอยู่ในอ้อมอกพระชายา น้ำตาร่วงลงมาไม่ขาดสาย
พระชายาเองก็ไม่ได้เอ่ยปากตำหนิเซี่ยเฉียว เพราะนางรู้ว่าคำพูดของปรมาจารย์จะทำให้บุตรสาวของนางสงบลงได้
“หลิงเอ๋อร์ ด้วยสถานะของเจ้า ใครจะกล้าหัวเราะเยาะเจ้ากันล่ะ ขอแค่ต่อไปเจ้าไม่เหยียบย่ำทำตัวเจ้าเอง ใครก็จะมาเหยียบย่ำเจ้าไม่ได้ หากเจ้ารู้สึกเสียหน้าก็หลบไปพักที่อื่นสักปี หนึ่งปีผ่านไปคนพวกนั้นก็คงจะลืมเรื่องราวไปกันหมดแล้วล่ะ พอตอนนั้นค่อยขอให้ฮ่องเต้ช่วยเจ้าหาคู่ครองดีๆ ให้ก็ได้” พระชายาเอ่ย
“เพียงแต่ เจ้ากับจอหงวนคนนั้น…”
เรื่องที่พระชายากังวลก็คือเรื่องนี้
ที่จริงแล้วในใจนางยังรู้สึกโกรธมาก บุตรสาวของนางถึงกับคิดที่จะเปลี่ยนชะตาของฮูหยินเวินผู้นั้น
“ข้าไม่ทำแล้ว” จ้าวจยาหลิงส่ายหน้าทันที
“ท่านหญิงทราบหรือไม่ว่า กงกำกงเกวียน กรรมนั้นตามสนอง“ เซี่ยเฉียวยิ้ม “ปกติท่านหญิงทำเรื่องดีๆ มากมาย จะหยิ่งผยองหน่อยก็ไม่เป็นไ
