ี้ยังอยู่ข้างๆ นางตลอดเวลา กลางดึกวิญญาณตระกูลไป๋หลี่และวิญญาณอีกหลายตนออกมาสูดอากาศข้างนอก พวกเขาต่างก็เห็นฉากนี้
ความรู้สึกของพวกเขาค่อนข้างซับซ้อน
“ปรมาจารย์ท่านนี้สุขภาพไม่ค่อยดี สวดมนต์แบบนี้จะดีหรือ อย่าได้ถึงกับต้องสละชีวิตเพราะปัญหาเล็กๆ ของพวกเราไปเชียวนะ?”
“แต่จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ล่ะที่สามารถรู้แจ้งหยินหยางได้ แม้แต่ผู้ที่มีดวงตาสามารถมองเห็นหยินและหยางก็ยังไม่มีความสามารถแบบนาง เราก็ได้แต่ต้องรบกวนนางแล้ว”
ที่วัดอวี้ซวีเองก็มีนักพรตที่เก่งกาจ
แต่พวกเขาเหล่านั้นได้ดวงตาวิเศษมาภายหลัง ซึ่งแตกต่างจากปรมาจารย์โม่ผู้นี้ที่สามารถสื่อสารได้ทุกที่ทุกเวลา
“จะต้องขอบคุณนางอย่างดี จริงสิ เมื่อก่อนตอนที่ข้าล่องลอยอยู่ข้างนอก ข้าเคยเห็นถุงเงินของใครบางคนถูกทิ้งไว้ในป่ายังไม่มีใครเห็น ดังนั้นถุงเงินน่าจะยังอยู่ที่เดิม ประเดี๋ยวต้องบอกนางเสียหน่อยเพื่อแสดงความขอบคุณดีหรือไม่”
“บรรพชนของเราได้บอกตำแหน่งที่ตั้งของหีบสมบัติแก่นางไปแล้ว ถุงเงินของเจ้าจะมีความหมายอะไร”
[1] ไม้หวงฮวาหลี คนไทยรู้จักในชื่อไม้พะยูงหอม
[2] ไม้จื่อถาน คนไทยรู้จักในชื่อไม้จันทน์แดง
