แล้วใช้มือซ้ายมากกว่า เพราะกลัวว่าแม่นางเซี่ยจะเห็นว่ามือขวาของข้าพิการและรู้สึกว่าข้าอ่อนแอไร้ความสามารถเหมือนคนอื่นๆ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย
น้ำเสียงของเขาต่ำลึกลงมาก
“แม่นางเซี่ยอาจจะเข้าใจว่ามือข้างนี้ของข้าแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ข้าควรบอกนางถึงอาการที่ร้ายแรงนี้หรือไม่ เรื่องที่ข้ากลัดกลุ้มก็คือเรื่องนี้” จ้าวเสวียนจิ่งถามนาง
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่รู้
แต่นาง…
นางดูแลคนไม่ค่อยเป็น
ดังนั้นในเมื่ออีกฝ่ายคือนาง ปัญหานั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว “แม่นางเซี่ย…สุขภาพไม่ดี หากคบหาอยู่ด้วยกันไปจริงๆ เจ้าก็ต้องดูแลนางให้มากหน่อย บางคราวก็ให้นางดูแลมือให้เจ้าบ้างก็สามารถทำได้ นางเองก็คงไม่ได้รู้สึกว่าเจ้าอ่อนแออะไรขนาดนั้น หากมีเวลาไหนนางต้องการให้เจ้าลงมือก็คงจะไม่เกรงใจเจ้าหรอก”
ถูกต้อง
จะต้องให้หมอหลวงดูก่อน หากหมอหลวงบอกว่าสามารถใช้ได้ก็ไม่ควรที่จะปล่อยให้มือข้างนั้นกลายเป็นเครื่องประดับโดยไม่ใส่ใจดูแล
ในขอบเขตที่เป็นไปได้ ควรจะใช้มันอย่างไรก็ใช้ไปตามนั้น นางจะไม่สับสนและไม่ระมัดระวังมากเกินไป
“ศิษย์พี่พูดถูก แม่นางเซี่ยจะต้องเป็นอย่างนี้แน่” จ้าวเสวียนจิ่งเปลี่ยนอารมณ์ทันที “เช่นนั้นแล้ววันหน้าข้าจะส่งจดหมายไปบอกความจริงกับนาง ใช้จดหมายบอกความในใจ ก็ไม่รู้ว่าแม่นางเซี่ยเองจะยอมบอกความลับอะไรบางอย่างกับข้าบ้างหรือไม่”
“…”
เซี่ยเฉียวเป็นกังวล
ขอบคุณ บางที…ไม่ได้หรอก
เพราะมันแตกต่างกัน
ชื่อ
