“ข้ามีเรื่องอยากจะขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่ใหญ่หน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งรินชาให้เซี่ยเฉียวถ้วยหนึ่ง
เซี่ยเฉียวกำลังฟัง
“ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ปิดบังแม่นางเซี่ยมาตลอด หากข้าไม่บอกนาง ข้าก็รู้สึกว่าตนเองจริงใจมากพอ แต่หากข้าบอกไปก็กลัวว่านางจะกังวลใจมากเกินไป จึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ศิษย์พี่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน พอจะออกความคิดให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งเหมือนจะหมายถึงอะไรบางอย่าง แต่ตอนที่พูดเขาก็ดูจริงใจอย่างยิ่ง
หัวใจของเซี่ยเฉียวเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะรู้สึกร้อนตัวมาก นางรู้สึกว่ากำลังเขากำลังบอกอะไรนางเป็นนัยๆ อยู่ในขณะนี้
“ไม่ว่าเจ้าจะพูดหรือไม่…ให้เจ้าพิจารณาเอาเองก็พอ แม่นางเซี่ยไม่ใช่คนประเภทที่จะซักไซ้ไล่เรียงอะไร” เสียงของเซี่ยเฉียวแผ่วเบา
“แต่ความซื่อสัตย์จริงใจเป็นสิ่งสำคัญที่สุดระหว่างสามีและภรรยา หากมีความลับมากเกินไปก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน” จ้าวเสวียนจิ่งถอนหายใจ “ยกตัวอย่างเช่น ข้าเองก็หวังว่าข้าจะรู้จักแม่นางเซี่ยดีกว่าใคร รู้ถึงความชอบของนาง เข้าใจเจตนาของนาง ความคิดของนาง เช่นนั้นแล้วต่อไปข้าก็จะสามารถทำให้นางมีความสุขได้”
