หว ราวกับว่าเขาไม่สามารถลืมตาได้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ง่วงมาก แต่… เขากลับอยากจะปิดตาลงและไปพักผ่อนจริงๆ
เกิดอะไรขึ้น
เจียงจิ้นลู่มองไม่เห็น ในขณะนี้ชายชรากำลังนั่งยองๆ อยู่บนโต๊ะข้างหน้าเขา ศีรษะของชายชราอยู่ใกล้กับใบหน้าของเขามากจนเทียบจะแปะติดกันอยู่แล้ว มือแก่ๆ ซีดเขียวคู่หนึ่งของชายชรากำลังกดลงบนเปลือกตาของเขาราวกับว่าเขากำลังพยายามอย่างหนักที่ปิดเปลือกตาให้เจียงจิ้นลู่!
“ไปนอนเถอะ เจ้าหนุ่มน้อย…”
“เจ้าหนุ่มน้อย รีบไปนอนเถอะ ไปห่มผ้านอนดีกว่า…”
“ไอ้หยา ดูสิ เจ้าอายุยังน้อยจะต้องนอนดีๆ ร่างกายจะได้เติบโต…ไปเถอะ พวกเราไปนอนกันเถอะ เตียงนอนสบายมาก…คิกๆ…”
หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามเขาก็ชนะ
เจียงจิ้นลู่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจที่จะพักผ่อน
อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าไปในผ้าห่มแล้ว เจียงจิ้นลู่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้อากาศเย็นลงเรื่อยๆ ก็จริง แต่ก็ไม่หนาวขนาดนี้ นอกจากนี้ ตอนที่เขาห่มผ้านอนเมื่อวานนี้ก็ยังรู้สึกร้อนอยู่เลย แต่วันนี้เขารู้สึกเย็นไปหมดทั้งตัว ทั้งที่ไม่ได้ปวดหัววิงเวียนแต่อย่างใด เขาน่าจะไม่ได้ป่วย…
ในหัวเขาก็นึกถึงคำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าแข้งขาชาไปหมดแล้ว ทั้งที่เขานอนราบปกติ แต่มันเหมือนกับมีอะไรกดทับเอาไว้จนเลือดลมเดินไม่สะดวกอย่างไรอย่างนั้น
ทันใดนั้นเจียงจิ้นลู่ก็เด้งตัวขึ้นท
