หลายแห่ง นอกจากนี้แล้ว ละแวกนั้นก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ยากไร้ ผู้ชายส่วนใหญ่ใช้แรงเป็นหลัก ส่วนผู้หญิงก็ทำงานสกปรกและงานหนักเช่นกัน
เซี่ยเฉียวไม่สนใจสิ่งเหล่านี้จริงๆ
ถึงอย่างไรนางก็เดินไปตามตรอกซอกซอย ขอแค่ไม่มีใครมาแย่งอากาศของนางก็พอ
“ประเดี๋ยวเจ้าต้องช่วยข้าทำงานให้ดี พวกเราจะได้กลับไวขึ้น” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก
แล้วนางหยุดลงหลังจากที่พูดจบได้ไม่นาน
นางมองดูบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนี้ดูทรุดโทรมมาก ประตูก็ผุผังเล็กน้อย ข้างในลงกลอนไว้ เจียงจิ้นลู่เองก็ไม่รู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่กำลังจะทำอะไร
“ศิษย์น้อง เจ้าเป็นผู้ชายมีแรงมาก ช่วยถีบประตูหน่อย” เซี่ยเฉียวหันไปมองหน้าเขา
ในเมื่อเขาติดตามนางมาแล้วก็ต้องออกแรงหน่อยไหม
“นี่…นี่ไม่ใช่บ้านของพวกเรานะ…” เจียงจิ้นลู่งุนงงไปเล็กน้อย ถ้าเขาถีบประตูจนเปิดออก เขาจะไม่กลายเป็นหัวขโมยหรอกหรือ บุกรุกเข้าไปในบ้านคนอื่นแบบนี้ไม่ดีหรอกใช่ไหม…
“เจ้าของบ้านนี้เป็นคนขอให้ข้ามา เจ้าก็ถีบๆ ไปเถอะ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เจียงจิ้นลู่อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เมื่อเขาสบตาศิษย์พี่ใหญ่ เขาก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงกัดฟันยกเท้าขึ้น
โครม แล้วประตูก็เปิดออก
เซี่ยเฉียวเดินเข้าไปข้างใน มีต้นทับทิมต้นหนึ่งอยู่ในลานบ้าน มันออกผลมากมาย แต่ก็มีหนอนแมลงจำนวนมากเช่นกัน เสียงที่ดังมากของพวกเขาดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในห้องออกมาได้จริงๆ ซึ่งเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
ชายคนน
