กล่าวคือ เขาจะถูกไล่ออกจากสำนัก!
เจียงจิ้นลู่รวบรวมกำลังใจขึ้นมาทันที เขาโขกศีรษะคำนับอย่างรวดเร็ว “ศิษย์เข้าใจแล้ว! ศิษย์จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ศิษย์พี่ทั้งหลายต้องโกรธข้าอีก!”
“อืม” หลีซื่อเหยี่ยนรับคำ “พวกเราจะอยู่บ้านตระกูลเหมิงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เราทั้งหมดย้ายออกไปพร้อมกัน เมื่อซังโหยวดีขึ้นค่อยเดินทางเข้าเมืองหลวง”
“จริงสิ ลูกชายบุญธรรมของเหมิงเซี่ยนเต๋อคนนี้…” จู่ๆ หลีซื่อเหยี่ยนก็หันไปมองจ้าวเสวียนจิ่ง “รบกวนฝ่าบาทให้ใครไปสืบเสียหน่อย ในเมื่อรู้เห็นแล้ว ก็คงไม่สามารถเพิกเฉยได้ เขายังเด็ก ขอให้ถามบิดามารดาให้ละเอียด หากมีอะไรที่ไม่เป็นธรรมแต่พูดไม่ได้ ก็ขอให้จัดการให้ความยุติธรรมด้วย”
“แน่นอน” จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้า
“ยังมีอีกเรื่อง ที่ข้าจะต้องพูดกับอาจารย์” จ้าวเสวียนจิ่งหยุดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย “เมื่อคืนโจวเว่ยจงตรวจสอบตระกูล เหมิงไปได้มากพอสมควรแล้ว บุตรชายของเหมิงเซี่ยนเต๋อคนนี้…ถูกเหมิงเซี่ยเต๋อทำให้พิการ”
“เป็นไปได้อย่างไร” หลีซื่อเหยี่ยนตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“เหมิงเซี่ยนเต๋อผู้นี้มีบุตรชายเพียงคนเดียว แต่เมื่อบุตรชายคนนี้ออกเดินทางไปทำการค้า เขาซื้อหญิงสาวชั้นต่ำกลับมาด้วยผู้หนึ่ง และต้องการแต่งนางเป็นภรรยา เมิ่งเซียนเต๋อย่อมไม่ยินยอม และรู้สึกว่าบุตรชายกำลังทำลายเกียรติของครอบครัว อย่างมากที่สุดก็ให้รับเป็นอนุภรรยาเท่านั้น แต่บุตรชายกลับเป็นพวกหลงใหลในความรั
