ซี่ยนเต๋อหานักพรตคนหนึ่งมาเพื่อยื้อชีวิตให้เขามาเป็นเวลาหลายปี ก่อนหน้านี้พวกเขาได้พบซังโหยวศิษย์พี่ของเจ้า บังเอิญที่พวกเขาทั้งสองเกิดวันเดือนปีเดียวกันและมีนิสัยคล้ายกัน ดังนั้น…พวกเขาก็เลยให้ศิษย์พี่ของเจ้าเป็นตัวตายตัวแทน หรือก็คือหุ่นตายแทน” หลี่ซื่อเหยี่ยนอธิบายด้วยน้ำเสียงดีๆ
“…” เจียงจิ้นลู่ราวกับได้ฟังโองการสวรรค์กระนั้น
หุ่นตายแทน?
โรค โรคไข้หนาวสั่นนี้…เป็นแทนกันได้ด้วย?!
สีหน้าของเขาสับสนไปหมด แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นกับหลีซื่อเหยี่ยน “เหมิงเซี่ยนเต๋อรอเวลามานานขนาดนี้ก็เพื่อให้วิชาตัวตายตัวแทนราบรื่นขึ้นมาหน่อย แต่เขานึกไม่ถึงว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าจะมาจัดวางตะเกียงเจ็ดดาว และทำลายแผนของเขา เมื่อวานเขาจึงได้จงใจใช้ชื่อหมอเทวดามาอ้างพาตัวพวกเจ้าไป”
“ที่เขาพยายามหาวิธีทำลายตะเกียงเจ็ดดาวตลอดทางนี้ก็เพื่อให้วิชาตัวตายตัวแทนสำเร็จ”
“โชคดีที่เมื่อวานตะเกียงดวงดาวยังเหลืออยู่อีกดวงหนึ่ง ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีเทพเซียนองค์ไหนจะช่วยศิษย์พี่ของเจ้าได้จริงๆ แล้ว”
“นักพรตผู้นั้นถูกวิชาสะท้อนกลับตายไปแล้ว เหมิงหยินนั้นก็ตายเพราะวิชายื้อชีวิตไม่สำเร็จ ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าลำบากลำบนท่องคาถาจนสามารถทำลายวิชาตัวตายตัวแทนนั้นได้สิ้นซาก อีกไม่นานซังโหยวก็ฟื้นแล้ว”
หลีซื่อเหยี่ยนอธิบายอย่างชัดเจน
เจียงจิ้นลู่อึ้งงันไปทันที
คำพูดของคนอื่นเขาไม่เชื่อ แต่คำพูดของอาจารย์…เขาไม่เชื่อไม่ได้!
แต่หากเขาเชื่อ
