ปและนึกไม่ออกอีก
นักพรตหูเองก็รู้ว่าตนเองคงจะไม่มีจุดจบที่ดี ดังนั้นในเวลาใกล้ตายเช่นนี้เขาจึงพูดความจริงจากใจ
พอเขาพูดจบ เซี่ยเฉียวก็มองเขาก่อนจะเอ่ย “ข้ากับท่านก็ได้ประมือกันไปแล้ว แต่ข้ากลับลืมบอกเจ้าไปว่าข้าเป็นใคร”
“ข้าโม่ชูเซิงเป็นผู้สืบทอดของวัดสุ่ยเย่ว์เช่นกัน โม่หลิงจื่อที่เจ้าว่า…เป็นคนสำนักเดียวกันกับข้า” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
สำนักเดียวกันเพียงแต่ไม่ใช่ศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่างที่เห็นภายนอก แต่เป็นศิษย์กับอาจารย์
นักพรตหูได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตาโต แล้วก็กระอักเลือดออกมาทันที!
เขาชี้ไปที่เซี่ยเฉียวด้วยร่างอันสั่นเทา
ปากของเขาสั่น ธาตุไฟแทรกเข้าหัวใจจนหายใจไม่ออก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ล้มลงทันที!
ตึง เสียงกระแทกพื้นทำให้คนรู้สึกชาไปทั้งตัวอย่างไม่น่าเชื่อ
แม้แต่หลีซื่อเหยี่ยนก็ไม่ได้คาดหวังว่านักพรตคนหนึ่งจะ…โกรธลูกศิษย์ของเขาจนตาย!
แต่ไม่ใช่โกรธจนตายได้อย่างไร ดวงตาของเขาจ้องเขม็ง ทั้งร่างไม่มีร่องรอยความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย!
“อย่าได้โทษข้า เขาถึงฆาตแล้วต่างหาก” เซี่ยเฉียวเองก็ตกใจ จากนั้นนางก็เหลือบมองอาจารย์ของตัวเองด้วยสายตาลำบากใจ “จริงๆ นะ วิชาตัวตายตัวแทนของเขาล้มเหลว แถมเมื่อก่อนก็ยังเคยทำความชั่วมาแล้วด้วย บุญของเขาบกพร่องไปมาก พอวิชาสะท้อนกลับร่างกายจึงรับไม่ไหว…”
พอธาตุไฟเข้าแทรก เขาก็เลยตายเร็วหน่อย
นางจะปล่อยให้เขาตายด้วยความไม่รู้ได้อย่างไร
เพราะเขาทำเร
