ยินปรมาจารย์โม่พูด เขาทั้งโกรธทั้งแค้น
เป็นเพราะการปรากฏตัวของปรมาจารย์โม่ผู้นี้ที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดของเขาต้องสูญเปล่า!
“ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเจ้าจะต้องทำความดีสั่งสมบุญไม่ใช่หรือ! ข้าอายุตั้งหกสิบปีแล้ว ลูกชายข้าก็พิการ หลานชายข้าก็ตายแล้ว ข้าไม่มีแม้แต่ทายาทสืบทอด ชาตินี้ข้าหาเงินทองมาได้ตั้งมากมายขนาดนั้น แล้วหลังจากนี้ข้าจะเอามันไปให้ใครเล่า คนอื่นเป็นแค่ญาติๆ กันเท่านั้น ที่ข้าทนลำบากมาทั้งชีวิตนี้ก็เพื่อลูกของคนอื่นทั้งนั้น!!”
น่าขัน น่าขันนัก!
เดิมทีหลานชายของเขาก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้…ใครจะอยากปล่อยให้เขาตาย!
“ท่านรับลูกบุญธรรมาคนหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ” เซี่ยเฉียวมองท่าทางคลุ้มคลั่งของคนผู้นี้โดยไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ ให้เขา “หากข้าเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ ลูกบุญธรรมที่ท่านรับมาเลี้ยงดูนี้ก็น่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงเหมือนกันสินะ หรือว่าเขามีแปดอักษรที่สอดคล้องกันอีกสินะ? สอดคล้องกันกับของใคร ของท่าน หรือว่าของลูกชายที่พิการของท่านคนนั้น”
นายท่านผู้เฒ่านิ่งงันไปทันที
แววตาอันล่องลอยสับสนของนักพรตหูผู้นั้นกลับมาสดใสชัดเจนขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “พังหมด พังหมดแล้ว!”
เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “แม้ว่าท่านจะไม่ได้ทำพิธีนี้ด้วยตัวเอง แต่ท่านก็เป็นคนเลือกคนด้วยตัวเอง ท่านเป็นคนทำเรื่องชั่วๆ นี้ทั้งหมด และหากข้าเดาไม่ผิด แปดอักษรของลูกบุญธรรมของท่านน่าจะส่ง
