นั้น ข้าจะดูแลไฟตะเกียงของปรมาจารย์โม่ให้ดีเท่านั้น!”
คนสำคัญ แต่ไฟตะเกียงก็สำคัญเช่นกัน
“ก็แล้วแต่เจ้า” เจียงจิ้นลู่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้
เขาเพิ่งจะพูดจบ นายท่านผู้เฒ่าเหมิงก็กลับมาด้วยสีหน้ากังวลร้อนใจ “คุณชายเจียง เร็วเข้าๆ หมอเทวดารออยู่ในห้อง เจ้ารีบเข้าไปเถอะ ประเดี๋ยวจะไม่ทันหมอเทวดา…”
“จริงสิ หมอเทวดามีนิสัยประหลาด เขาไม่ชอบพบคนมากๆ ดังนั้น…ก็เลยให้ท่านพาคุณชายซังเข้าไป ส่วนคนอื่นๆ ต้องรออยู่ข้างนอก ท่านจะว่าอย่างไร”
เจียงจิ้นลู่พยักหน้า
องครักษ์ซย่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอาโคมไฟในห้องมาส่องตะเกียงที่อยู่ในมือของเขา จากนั้นร่างของเขาก็แวบหายและกระโดดขึ้นไปบนหลังคาทันที
“คุณชายท่านนี้จะทำอะไรน่ะ ที่นี่เป็นสถานที่ของหมอเทวดานะ ไม่ควรล่วงเกินเช่นนี้…” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงเองก็กังวลเล็กน้อยแล้ว
เจียงจิ้นลู่เองก็รีบพุ่งออกไปมองที่หลังคาด้วยความสับสน
“คุณชายเจียง ข้าเชื่อฟังแต่คุณชายของข้าและปรมาจารย์โม่เท่านั้น ปรมาจารย์บอกให้ข้าปกป้องตะเกียง ข้าก็จะปกป้องมัน ส่วนเรื่องอื่นๆ…ท่านก็ไปจัดการเถอะ ข้าจะรออยู่บนหลังคานี้ ทิวทัศน์สวยงามดี ตะเกียงก็ยังปลอดภัยกว่าด้วย” องครักษ์ซย่าตะโกนลงมา
“นี่…แล้วจะทำอย่างไรดี” นายท่านผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “หากหมอเทวดาไม่พอใจ และไม่ยอมดูอาการให้คุณชายซังเล่า”
เจียงจิ้นลู่ลำบากใจมาก “พวกเราลองไปพบหมอเทวดากันก่อนเถอะ…”
องครักษ์ซย่าเป็นคนของรัชทายาท เขาไม่สามาร
