การป่วยได้!
“นี่เป็นน้ำใจของผู้วิเศษโม่ แต่มันกลับถูกทำลายโดยพวกไม่ได้เรื่องเหล่านี้ ข้าต้องขออภัยจริงๆ…” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาของเขาอดมองไฟตะเกียงสองดวงที่เหลืออยู่ไม่ได้
น้ำมันตะเกียงยังเผาไหม้ดีอยู่
ลมบนไป๋อู้เฟิงเองก็ค่อนข้างแรง มันพลิ้วไหวไปมาตลอดทาง แต่ดวงไฟก็ยังไม่ดับลง
เหมิงเซี่ยนเต๋อนึกไม่ถึงว่าหลีซื่อเหยี่ยนคนนี้จะมีลูกศิษย์เป็นนักพรต แม้แต่ตะเกียงดวงดาวที่หล่อเลี้ยงชีวิตแบบนี้ก็ยังมี มันเกือบจะทำลายงานใหญ่ของเขาเสียแล้ว
“รบกวนนายท่านผู้เฒ่าไปพบหมอเทวดา ส่วนพวกเราจะไปรอในเรือนด้านหน้าก่อน ขอบคุณมาก” เจียงจิ้นลู่สุภาพกับชายชรามาก
เหมิงเซี่ยนเต๋อส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้ของตนก่อนจะเดินไปตามหาหมอเทวดาที่ด้านหลัง
เจียงจิ้นลู่เดินขึ้นบันไดมาหลายขั้นขนาดนี้ ความจริงแข้งขาของเขาก็อ่อนลงไปบ้าง
ปากแห้งคอแห้ง
เวลานั้นเองบ่าวรับใช้ของตระกูลเหมิงก็เทน้ำจอกหนึ่งจากถุงน้ำแล้วเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “คุณชายเจียง ท่านกระหายน้ำแล้วใช่หรือไม่ ดื่มนี่ก่อน…อ๊ะ!”
มือของเขาสั่นจนน้ำหก
เจียงจิ้งลู่ตกตะลึงไปทันที เขารีบซ่อนยกตะเกียงดวงดาวหลบออกไปเล็กน้อย
การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทำให้เปลวไฟของตะเกียงดวงดาวสั่นไหวชั่วขณะและกำลังจะดับลงในพริบตา โชคดีที่หลังจากเขาหยุดแล้ว ดวงไฟเล็กๆ นั้นก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
เขามองดูไฟดวงนั้นด้วยความสับสนเล็กน้อย “ก็ไม่รู้ว่า…ถ้าจุดตะเกียงดว
