ถึงตายก็ได้”
“ข้าก็หวังให้เป็นอย่างที่เจ้าพูด” หลีซื่อเหยี่ยนถอนหายใจ “ศิษย์น้องสามของเจ้าคนนี้มีนิสัยแปลกเล็กน้อย แต่เขาก็มีความกตัญญูต่ออาจารย์มาก และตัวเขาเองก็มีพรสวรรค์และมีความสามารถมากทีเดียว เขาเป็นนักดีดพิณที่ดี อายุก็ยังน้อย หากต้องมาตายเร็วอย่างนี้…ข้าผู้เป็นอาจารย์คงจะต้องเสียใจมาก”
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล ศิษย์น้องสามจะต้องไม่เป็นไรแน่” เซียวอวี้หรงรีบปลอบทันทีเมื่อเห็นว่าอาจารย์อายุปูนนี้แล้ว แต่ก็ยังโศกเศร้าเสียใจขนาดนี้
หลีซื่อเหยี่ยนไม่กล้าคิดอะไรมาก
ปีนี้ซังโหยวเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น หลายปีมานี้เขาติดตามตนไปทุกหนทุกแห่งจนไม่มีเวลาได้สร้างครอบครัว
“หลายปีมานี้อาจารย์เคี่ยวเข็ญให้พวกเจ้าอ่านหนังสือและหาประสบการณ์ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแต่งงานของพวกเจ้า ตอนนี้พอมาคิดดูให้ดีก็รู้สึกเสียใจเมื่อสาย หลังจากช่วยชีวิตศิษย์น้องสามของพวกเจ้ากลับมาได้แล้ว พวกเจ้าจะต้องจัดการเรื่องงานแต่งนี้ให้เรียบร้อย หาคนที่พวกเจ้าพึงพอใจ มีลูกสาวลูกชาย จะได้มีคนทำบุญไปให้เมื่อตายไปแล้ว” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยอีก
เขารู้สึกเสียใจภายหลังจริงๆ
เขาสั่งสอนลูกศิษย์พวกนี้อะไรก็ดีไปหมด ดีเกินไปจนกระทั่งนิสัยของพวกเขาหัวสูง เมื่อพวกเขาเห็นผู้หญิงเหล่านั้นก็จะคิดว่าพวกนางอ่านหนังสือไม่มากหรือไม่สำคัญ ช่างเลือกนัก
สายตาของหลีซื่อเหยี่ยนมองไปที่เซียวอวี้หรง
เซียวอวี้หรงประหม่ามาก ใบหน้าของเข
