จชราจากเขาเทียนซานแน่ๆ
“ไม่เห็นหรอก…อาจารย์ก็เคยถามก่อนหน้านี้ แต่นายท่านผู้เฒ่าเหมิงบอกว่าหลานชายกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่เรือนรับรอง และบอกว่าเขาจะกักตัวหนึ่งปีถึงจะออกมา เขาผู้เป็นปู่เองก็ไม่กล้าไปรบกวน ดังนั้นเราจึงไม่ได้พูดอะไรมากอีก” เจียงจิ้นลู่ว่าง่ายขึ้นมาก
เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา
เวลาเขาพูดกับรัชทายาทก็ทำตัวเรียบร้อยดีนี่ แต่เวลาพูดกับศิษย์พี่ใหญ่อย่างนาง เขาถึงกับกล้าใส่อารมณ์!
เด็กบ้า! ปลาหมึกน้อยหน้าทารก!
“ปัญหาอยู่ที่นี่แหละ” เซี่ยเฉียวถอนหายใจและเอ่ยกับเซียวอวี้หรง “ศิษย์น้องใหญ่ หากลูกชายของเจ้าจะต้องกักตน แต่ที่บ้านมีคนอย่างอาจารย์มา เจ้าจะเลือกให้เขากักตนต่อไปหรือว่าให้เขาออกมามาพบแขก?!”
“ย่อมต้องให้เขา…ออกมาพบแขก…” เซียวอวี้หรงค่อนข้างละอายใจ
ถึงแม้การกักตนคือให้คำมั่นที่ต้องรักษาคำพูด แต่สำหรับคนอย่างอาจารย์ หากพลาดไปแล้วก็คือพลาดไปตลอดชีวิต!
กักตนเมื่อไรก็ได้ แต่สำหรับคนที่ศึกษาเล่าเรียนแล้ว แม้ว่าเขาจะเห็นคนอย่างอาจารย์จากระยะไกล ก็จะต้องพยายามพุ่งเข้าหาโดยไม่คิดชีวิต
“อีกอย่าง สาวใช้คนนั้นบอกว่าคุณชายของนางฉลาดเฉลียวเรียนเก่งมาก และยังบอกอีกว่านายท่านผู้เฒ่าเหมิงเตรียมที่จะขายทรัพย์สินเพื่อให้คุณชายผู้นี้มีโอกาสสอบจอหงวน แต่ตอนนี้คนผู้นี้ก็อายุขนาดนี้แล้วจะกดเขาไว้ต่อไปก็ไม่เหมาะสม หรือจะต้องรอจนเขาอายุสามสิบปีก่อนจึงจะปล่อยให้เขาไปสอบได้?” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เวลานี
