ับส่วนแบ่งผลบุญไปด้วยแล้ว ปัญหาของเขาจึงดีขึ้นมากเช่นนี้
หากทำบุญใหญ่ทำนองนี้ได้อีกหลายๆ ครั้ง คุณชายลูกเศรษฐีของนางก็จะหายดีได้
รักษาไม่ยากเท่าไร
เซี่ยเฉียวกำลังคิดอะไรไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย ผ่านไปสักพักนางและเซียวอวี้หรงก็เปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งกัน เซี่ยเฉียวย้ายไปนั่งข้างเจียงจิ้นลู่
นางเอ่ยถามช้าๆ พลางมองศิษย์น้องห้า “ศิษย์น้อง ทำไมถึงไม่เห็นผู้ชายตระกูลเหมิงในงานเลี้ยงวันนี้เลยเล่า?”
นอกจากนายท่านผู้เฒ่าเหมิงและบ่าวรับใช้ในบ้านแล้ว คนตระกูลเหมิงทั้งหมดล้วนแต่เป็นผู้หญิง!
การให้ลูกหลานผู้หญิงออกมารับแขกเช่นนี้ไม่เหมาะสม แต่ในเมื่อเขาปล่อยให้ออกมาแล้ว ก็จำเป็นที่จะต้องให้ลูกหลานผู้ชายออกหน้ามาด้วยสิจึงจะถูก มิฉะนั้นก็จะทำให้ผู้หญิงพวกนี้ยิ่งดูไม่เหมาะสมเข้าไปใหญ่
เจียงจิ้นลู่เอ่ยตอบด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “นายท่านผู้เฒ่าสิบสามผู้นี้มีลูกชายแค่คนเดียว ตอนที่เขาออกไปค้าขายข้างนอกถูกโจรภูเขาทำร้ายจนขาหัก จึงไม่ชอบรับแขก เขายังมีหลานชายคนหนึ่งกับลูกบุญธรรมคนหนึ่ง หลายชายของเขาอายุไม่น้อยแล้ว ตอนนี้น่าจะไม่อยู่บ้าน ส่วนลูกบุญธรรม…ก็เป็นเด็กน้อยอายุประมาณสี่ห้าขวบ เป็นเด็กคนที่นายท่านผู้เฒ่าเหมิงอยากจะให้อาจารย์ของพวกเราชี้แนะนั่นแหละ”
“เด็กน้อย?” เซี่ยเฉียวแปลกใจมาก “นาย…นายท่านผู้เฒ่าสิบสามผู้นี้อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว เขาจะรับลูกบุญธรรมอายุน้อยขนาดนี้ไปเพื่ออะไร”
“ว่ากันว่าพ่อแม่ข
