่ไม่สุข” อาจารย์ผู้เฒ่าลูบเคราตนเอง ทั้งรู้สึกเหนื่อยหน่ายและภูมิใจไปพร้อมๆ กัน
ถึงอย่างไรเด็กพวกนี้ก็เป็นศิษย์ของเขา ซึ่งต่างก็มีนิสัยไม่ยอมคนง่ายๆ อยู่แล้ว
ความจริงแล้วเหตุผลที่สำคัญที่สุดที่เซี่ยเฉียวต้องปิดบังตัวตนหาใช่เพราะกลัวว่าศิษย์น้องทั้งหลายจับผิดไม่ แต่เป็นเพราะหากมีคนรู้จักตัวตนนี้ของนางมากเข้า มันก็จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป เช่นนั้นแล้ว…คนอื่นๆ ก็จะยิ่งรู้เร็วขึ้นไปด้วย
ตอนนี้นางเป็นว่าที่พระชายาของรัชทายาท หากคนอื่นรู้ว่านางคือโม่ชูเซิงแล้วล่ะก็ ต่อไปนางจะไปหลอกคนอื่น…อุ๊ย ไม่ใช่สิ ทำความดีสะสมบุญได้อย่างไร
หลีซื่อเหยี่ยนรักใคร่เอ็นดูศิษย์คนโตผู้นี้ ไม่ว่าเซี่ยเฉียวจะพูดอย่างไร เขาก็ย่อมรู้สึกว่านางมีเหตุผล
“ตอนที่อยู่ข้างนอกอาจารย์ซื้อของให้เจ้ามากมาย ประเดี๋ยวจะให้คนยกไปให้เจ้า” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ย
เซี่ยเฉียวไม่ได้ปฏิเสธ “ขอบคุณอาจารย์ ศิษย์เองก็เตรียมของขวัญไว้ให้อาจารย์เช่นกัน ท่านจะต้องชอบมันแน่!”
หลีซื่อเหยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ตั้งตารอคอยอย่างยิ่ง
เพียงแต่ตอนนี้เซี่ยเฉียวและรัชทายาทยังไม่ได้กำหนดเรื่องที่พักให้เรียบร้อย ดังนั้นนางจึงยังไม่รีบร้อน
หลังจากพูดคุยทักทายกันอีกสักพักหลีซื่อเหยี่ยนก็ปล่อยนางไป
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เจียงจิ้นลู่ก็พาพวกเซียวอวี้หรงไปพบกับเจ้าบ้านตระกูลเหมิง
เจ้าบ้านตระกูลเหมิงที่อาจารย์อาศัยอยู่นี้มีชื่อว่าเหมิงเซี่ยนเต๋อ เขาอายุไม่น้อยแล้ว คาดว
