อยากกลับไปนอนที่เตียงเดิมแล้ว นางจึงเรียกเสี่ยวเอ้อมาเปลี่ยนห้อง
เช้าตรู่วันถัดมาเซี่ยเฉียวก็ทักทายเสี่ยวเอ้อเพื่อซื้อเหล้าจำนวนห้าไหแล้วห่อกลับเรือนที่พักด้านหลัง เมื่อถามชื่อเสียงเรียงนามของวิญญาณแล้วก็นำเหล้าเทลงบนพื้นที่ละไห
“ศิษย์พี่ นี่ท่านกำลังทำอะไรหรือ” เซียวอวี้หรงงุนงง ขอรอให้เซี่ยเฉียวเทเหล้าไหสุดท้ายเสร็จแล้วจึงได้เอ่ยถาม
“อธิษฐานขอให้พวกเราเดินทางปลอดภัย” เซี่ยเฉียวตอบด้วยท่าทางจริงจัง
และในเวลานั้นวิญญาณก็ได้ดื่มเหล้าแล้ว สีหน้าของนางพึงพอใจมาก
เซี่ยอวี้หรงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
ท่าทางพึมๆ พำๆ ของศิษย์พี่เมื่อครู่นี้คล้ายกับการเซ่นไหว้…ก็จริง อีกไม่นานก็จะถึงวันสารทแล้ว พวกเขาออกเดินทางเช่นนี้อธิษฐานบอกกล่าวหน่อยก็ดี
“เหตุใดศิษย์พี่ต้องโกหกศิษย์พี่รองด้วย ตอนนี้พวกเราออกมาข้างนอกด้วยกัน ไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรสกปรกระหว่างทางมากแค่ไหน อีกอย่างก็ยังตรงกับวันสารทอีกด้วย พอถึงตอนนั้นศิษย์พี่ใหญ่พึมพำอะไรแปลกๆ ศิษย์พี่เซียวจะหวาดกลัวเอาได้” จ้าวเสวียนจิ่งที่อยู่ข้างๆ พัดวีเอาลมเล็กน้อย ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนเจ้าชายรัชทายาท แต่ดูเหมือนคุณชายสำรวยจอมเสเพลมากกว่า
“แบบนั้นไม่ดีหรอกกระมัง” เซี่ยเฉียวลังเล
ถึงอย่างไรเซียวอวี้หรงก็เป็นบัณฑิต เขาใจไม่กล้าหรอก…
“ศิษย์น้องหมายความว่าอย่างไร” เซียวอวี้หรงดูท่าทางไร้เดียงสา
ส่วนบรรดาองครักษ์ที่อยู่ในลุดลำลองเวลานี้ก็มองเซียวอวี้หรงด้วยแววตา
