ถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที
นางก้มลงมองตัวเอง
วันนี้…นางสวมชุดนักพรตเต๋าสีเทาที่เรียบง่ายและสกปรกยาก
“ทำไมวันนี้ศิษย์น้องถึงพกพัดมาด้วย ไม่มีประโยชน์” สายตาเซี่ยเฉียวจ้องมองพัดเล่มนั้นไม่วางตา
พัดดอกสาลี่หยกขาวช่างดีงามอะไรอย่างนี้ ลวดลายดอกไม้บนพัดก็งดงาม วัสดุที่ใช้ทำพัดก็ดี ยามที่มันส่งเสียงดังฟึ่บนั้นก็ทำให้คนอดหันไปมองไม่ได้!
นี่มันแย่งความโดดเด่นกันชัดๆ?
ป้อมเหมิงจยา อาจารย์…
เซี่ยเฉียวมองคนทั้งสองด้วยแววตาจริงจัง
ศิษย์พี่ศิษย์น้องเยอะ ความขัดแย้งก็มากตามไปด้วย หรือว่าศิษย์น้องสองคนนี้รู้ว่านางเป็นที่รักของอาจารย์มากที่สุด ก็เลย…คิดจะแย่งความโปรดปรานกับนาง?!
“ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว แต่ระยะทางยาวไกล ระหว่างเดินทางคงมียุงและแมลงมากมาย มีพัดไว้ค่อยพัดเสียหน่อยน่าจะดีกว่า” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
ทุกอิริยาบถทุกการเคลื่อนไหวดูสบายๆ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สมบูรณ์แบบอะไรอย่างนั้น
เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “พวกเจ้า…รอข้าหน่อย เดี๋ยวข้ากลับมา”
เซี่ยเฉียวพูดจบก็สั่งให้คนขนของขึ้นไปไว้บนรถก่อน แล้วหันหลังเดินจากไป
“ศิษย์พี่ยังมีเรื่องอะไรต้องทำอีกหรือ” เซียวอวี้หรงเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
จ้าวเสวียนจิ่งกวาดตามองเขา “ศิษย์พี่สวมชุดขาวเดินทางไม่กลัวว่าจะสกปรกหรือ”
“ฝ่า…ศิษย์น้องเองก็สวมชุดขาวนี่” เซียวอวี้หรงสุภาพมาก “ไปพบอาจารย์จะทำแบบขอไปทีได้อย่างไร เสื้อผ้าที่ข้านำมาด้วยล้วน
