้!
เซี่ยเฉียวบรรจุสิ่งของลงในหีบหลายใบ
แม้จะบอกว่าไปรับอาจารย์กลับเมืองหลวง แล้วค่อยมอบของให้ที่เมืองหลวงก็เหมือนกัน แต่…
ในเมื่อบอกว่าเป็นของขวัญยามพบหน้า…ก็ย่อมต้องให้ยามที่พบกัน หากมาให้ที่หลังก็จะดูเหมือนพวกที่ไม่รู้ความสิ…
“ชุนเอ๋อร์ ข้าไปคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไร อาจจะกลับมาไม่ทันงานแต่งของใต้เท้าเวินแล้ว พอถึงตอนนั้นให้เจ้าส่งของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้ไปหน่อย นอกจากนี้ข้ายังจะเตรียมจดหมายไว้ให้ด้วยหนึ่งฉบับเพื่ออธิบายกับหยิงเหนียงด้วยตัวเอง” เซี่ยเฉียวยังไม่ลืมเรื่องของคนอื่น
ตัวตนเซี่ยเฉียวของนางจะต้องอยู่ในเมืองหลวง เพื่อไม่ให้คนอื่นคิดไปไกลพอถึงเวลานั้นนางจึงได้แต่ต้องอ้าง…สุขภาพร่างกายมาเป็นเหตุผลแล้ว
ชุนเอ๋อร์เองก็รู้สึกเสียดายทรัพย์สินพวกนี้อยู่บ้าง “ข้าเข้าใจแล้วคุณหนู ท่านวางใจเถิด”
“ที่บ้าน…” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อีกไม่นานพี่ชายใหญ่ของข้าวางแผนที่จะไปที่สำนักศึกษาซันไห่เพื่อชิงอาวุธใช่หรือไหม พอถึงเวลานั้น…เจ้าลองเอาตั๋วเงินพวกนี้ไปวางเดิมพัน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเดิมพันว่าเขาจะชนะ”
เซี่ยเฉียวหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากกล่องเล็กๆ ใบหนึ่ง
แล้ววางลงไปในมือของชุนเอ๋อร์อย่างเปิดเผย
ชุนเอ๋อร์ลองนับดู แล้วนางก็ต้องตกตะลึงอ้าปากค้าง “คุณหนู นี่มันห้าพันตำลึง…”
เงินตั้งมากขนาดนี้จะเอามาเล่นพนันได้อย่างไรกันเล่า เอาไปซื้อที่ดินที่นาจะไม่ดีกว่าหรือ!
“พี่ชายใหญ
