าไม่เหมือนกับของที่เซี่ยเฉียวใช้อยู่เป็นประจำ
บนกระดิ่งนั้นมีไอสีดำห้อมล้อม ไอสังหารเข้มข้นรุนแรง ลมร้ายก็พัดวนโดยรอบ
เซี่ยเฉียวได้ยินเสียงเสียงกรอบแกรบ และหลังจากนั้นครู่หนึ่งก็มีแมลงสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนคลานออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของสุสาน แมลงที่แปลกประหลาดและน่าขยะแขยงพวกนั้นพากันเข้ามาหาพวกของเซี่ยเฉียวอย่างเนืองแน่นฃ
“แม่เจ้าโว้ย นี่มันอะไรกันนี่!” เซี่ยผิงกั่งอดขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้
จ้าวเสวียนจิ่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว มือซ้ายของเขายกกระบี่ขึ้นมาฟันพวกแมลงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้พวกนั้นท่ามกลางแสงสลัวของอาทิตย์อัสดง
ตอนนี้ยังไม่มีแมลงตัวไหนกล้าเข้าใกล้เซี่ยเฉียวเลย
คล้ายกับว่าพวกมันรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งจากร่างของเซี่ยเฉียว
“ดูเหมือนจะมีกลิ่นอะไรสักอย่าง…ยิ่งแรงขึ้นทุกที” จ้าวเสวียนจิ่งฟันไปฟันมาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายตนเองไม่สบายที่ตรงไหน
“พวกเจ้าได้เอายันต์ที่ข้าให้ไว้มาด้วยใช่ไหม” เซี่ยเฉียวหาจังหวะถามขึ้นมา
ทั้งสองพยักหน้า
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรหรอก” เซี่ยเฉียวตอบทันที
เดิมทีกลิ่นของสถานที่นี้คละคลุ้งพลุ่งพล่านอยู่แล้ว เมื่อวิญญาณเข้ามา นี่ก็เป็นหนึ่งในวิธีโจมตีของเขาด้วย
ช่องระบายอากาศด้านนอกมีขนาดใหญ่พอ อีกทั้งพวกเขายังพกยันต์มาด้วย ผลกระทบจึงมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เซี่ยเฉียวเองก็ลำบากอยู่บ้างในขณะนี้
ไม่รู้ว่านักพรตป
