ตอนที่ 124 ทวีปชีพจรมังกร ความสิ้นหวังของหอมังกรมหายานสองปู่หลานเริ่มพูดคุยกัน เจียงซิ่วเล่าเรื่องสนุกที่ได้ยินในช่วงนี้ ทุกเดือนมักจะมีคนจากต่างแดนเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อพบเขา ส่วนใหญ่ล้วนมาเพื่อประจบสอพลอหรือไม่ก็หวังจะทำการค้าในต้าจิ้ง
“ไม่นึกเลยว่าในโลกนี้จะมีสำนักที่เชี่ยวชาญเรื่องควบคุมสัตว์ พวกเขาฝึกสัตว์ปีศาจให้เชื่อง ให้กลายเป็นพวกเดียวกันใช้ต่อสู้ สัตว์ปีศาจกับมนุษย์ร่วมมือกัน ยังสามารถแสดงวิชายุทธ์อันทรงพลังออกมาได้….” เมื่อเจียงซิ่วกล่าวถึงเรื่องนี้ ไป๋ฉีก็อดลืมตาขึ้นมาไม่ได้ เจียงฉางเซิงนั่งจิบชาไปพลาง ฟังไปพลาง ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าสนใจ
สนทนากันอยู่พักใหญ่ เจียงซิ่วก็เอ่ยถามขึ้น “อาจารย์ปู่ ท่านคิดว่าองค์รัชทายาทกับองค์ชายรอง ผู้ใดเหมาะสมจะเป็นฮ่องเต้มากกว่ากัน” เจียงฉางเซิงยังคงสีหน้าสงบนิ่ง ตอบว่า “องค์รัชทายาทนั้นก่อนเคยเป็นพระนัดดารัชทายาท แล้วจึงได้เป็นองค์รัชทายาท ไฉนเจ้าจึงคลางแคลงเล่า”
เจียงซิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงจนปัญญา “เด็กคนนี้นิสัยเกเรนัก อายุยังน้อย ไม่สนใจการบ้านการเมือง เอาแต่เล่นสนุก แล้วยังชอบ…มัวเมาอยู่ในสถานเริงรมย์อีกด้วย” บุตรชายคนโตผู้นี้ เขาทั้งรักทั้งจนใจ แม้พร่ำตักเตือนอยู่เสมอ แต่ลูกคนนี้กลับไม่ยอมฟัง เจียงฉางเซิงยิ้มพลางกล่าว “แล้วองค์ชายรองจะดีกว่ารัชทายาทหรือ”
แม้ว่าเจียงเทียนฉีจะมีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์สูงกว่า แต่ก็ชอบเล่นสนุกเช่นกัน
